ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1149/2477กรมอัยยการโจทก์นายก้งที่ 1 ,นายมิ่นย่งที่ 2จำเลย พ.ร.บ.มาตราชั่งตวงวัด พ.ศ.2466 แก้ไขเพิ่มเติม พ.ศ.2477 ม. 29-30-31-3 อาชญา ม. 63 วิธีพิจารณาอาชญา ในคดีที่ลูกจ้างกระทำผิด พ.ร.บ.ชั่งตวงวัดนั้น นายจ้างจะต้องรับผิดด้วยก็ต่อเมื่อลูกจ้างได้กระทำแทนหรือกระทำเพื่อประโยชน์ของนายจ้าง วิธีพิจารณาอาชญา น่าที่นำสืบ โจทก์ฟ้องขอให้นายจ้างรับผิดร่วมกับลูกจ้างในกรณีที่ลูกจ้างกระทำผิดต่อ พ.ร.บ.ชั่งตวงวัดนั้นเป็นน่าที่โจทก์ต้องนำสืบให้เห็นว่าลูกจ้างได้กระทำแทนหรือได้กระทำเพื่อประโยชน์ของนายจ้างจึงจะลงโทษนายจ้างได้คดีนี้โจทก์ฟ้องว่าจำเลยที่ ๑ เป็นเจ้าของร้าน จำเลยที่ ๒ เป็นลูกจ้างรับมอบหมายให้ดูแลจัดการในร้านค้าขายของจำเลยที่ ๑ สมคบกันมีไม้วัดอันเป็นเคริ่องวัดซึ่งไม่มีตราเครื่องหมายรับรองของเจ้าพนักงานไว้เพื่อใช้ในการค้ากับผู้อื่น จึงขอให้ลงโทษจำเลยตาม พ.ร.บ.ชั่งตวงวัด จำเลยที่ ๑ ต่อสู้ว่ามิได้รู้เห็นด้วยในการที่จำเลยที่ ๒ มีไม้ของกลางไว้ในครอบครองอันเป็นผิดต่อพระราชบัญญัติ ศาลเดิมพิพากษาให้ปรับจำเลยที่ ๒ ผู้เดียวเป็นเงิน ๑๕ บาทส่วนจำเลยที่ + ให้ปล่อยตัวไป ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกาว่าตามพระราชบัญญัติชั่งตวงวัดมาตรา ๓๓ จำเลยที่ ๑ ซึ่งเป็นเจ้าของร้านต้องมีผิดด้วย ศาลฎีกาเห็นว่าความผิดตามพระราชบัญญัติชั่งตวงวัดพ.ศ.๒๔๖๖ มาตรา ๓๓ ต้องได้เกิดขึ้นเพราะตัวแทนหรือลูกจ้างได้กระทำแทนหรือเพื่อประโยชน์ของนายจ้างคดีนี้จำเลยที่ ๑ มิได้ให้การรับว่าจำเลยที่ ๒ ได้กระทำแทนหรือทำเพื่อประโยชน์ของจำเลยที่ ๑ ทั้งโจทก์มิได้นำพะยานมาสืบจึงลงโทษจำเลยที่ ๑ ด้วยไม่ได้ พิพากษายืนตามศาลล่างทั้ง ๒(พลางกูร-มนธา-ธรรมบัณฑิต บุนยะปานะ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพาก