ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 271/2501นางผอบ นรเสรฐสนิทโจทก์นายเซ้ง หรือ สำเร็จ แซ่ปึงจำเลย ป.วิ.พ. ม. 148 (1), ม. 271 พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขัน พ.ศ.2489 ขั้นบังคับคดีแพ่งคดีหนึ่งจำเลยเคยถูกศาลสั่งให้ขับไล่ให้ออกจากห้องเช่าโดยว่าเป็นบริวารนายงักย้งจำเลยในคดี แต่จำเลยได้ต่อสู้ว่าไม่ใช่ ซึ่งศาลได้ไต่สวนแล้วสั่งว่า จำเลยไม่ใช่บริวารของนายงักย้ง แต่จำเลยได้เข้าอยู่อาศัยโดยเช่าจากโจทก์และสามี ต่อมาโจทก์มาฟ้องขับไล่จำเลยอีกได้ ไม่เป็นฟ้องซ้ำ เพราะมีประเด็นคนละประเด็น เพราะในคดีก่อนประเด็นมีเพียงว่าจำเลยเป็นบริวารนายงักย้นหรือไม่ ทั้งคดีเข้าข้อยกเว้นตาม ประมวล.วิ.แพ่ง มาตรา 148(1)โจทย์ฟ้องขอให้ขับไล่จำเลยออกจากห้องเลขที่ ๒๖ ตำบลวังบูรพา ซึ่งโจทก์เช่ามาจากสำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์ โดยอ้างว่าจำเลยเป็นผู้อาศัย โจทก์ได้บอกกล่าวให้จำเลยออกไป จำเลยไม่ยอมอก จึงได้มาฟ้องให้ศาลบังคับ จำเลยต่อสู้ว่ามิได้อาศัย แต่ได้เช่าจากโจทก์และสามีโจทก์เพื่ออยู่อาศัย ได้รับความคุ้มครองตาม พระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่า แต่โจทก์ปิดบังมิให้เจ้าของแท้จริงทราบว่า โจทก์เอาห้องมาให้เช่าช่วงจึงได้ทำหลักฐานเป็นว่าจำเลยอาศัยนายงักย้นลูกจ้างโจทก์อยู่ ต่อมาโจทก์ได้ฟ้องขับไล่นายงักย้ง แล้วทำสัญญายอมกันต่อศาลว่า นายงักย้งยอมออกจากห้องรายนี้ ในชั้นบังคับคดีขับไล่นายงักย้ง แต่จำเลยเช่าจากโจทก์ ศาลฟังว่าจำเลยไม่ใช่บริวารนายงักย้ง หากแต่จำเลยได้เข้าอยุ่ในหลังนี้โดยอาศัยสิทธิจากสามีโจทก์และโจทก์โดยตรงปรากฎตมดีแพ่งเลขแดงที่ ๔๒/๒๔๙๗ ซึ่งถึงที่สุดแล้ว ฟ้องของโจทก์คดีนี้จึงเป็นการฟ้องซ้ำ ขอให้ยกฟ้อง ข้อเท็จจริงที่คู่ความยอมรับกันมีว่า ห้องเลขที่ ๒๖ นี้โจทก์เคยฟ้องนายงักย้งเป็นจำเลยในคดีแพ่งเลข