การเช่าห้องชั้นล่างของตึกเพื่อประกอบการค้า แม้จะอยู่อาศัยด้วย ถือเป็นการเช่าเพื่อประกอบการค้า ไม่ได้รับความคุ้มครองตาม พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขัน
การเช่าสถานที่ซึ่งใช้ประกอบการค้า แม้จะอยู่อาศัยด้วย ก็ถือเป็นการเช่าเพื่อประกอบการค้า ไม่ได้รับความคุ้มครองตาม พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขัน พ.ศ. 2489 และผู้เช่ามีสิทธิบอกเลิกสัญญาเช่ากับผู้เช่าช่วงได้ แม้สัญญาเช่าระหว่างผู้เช่ากับผู้ให้เช่าเดิมจะหมดอายุแล้วก็ตาม
ศาลฎีกาพิพากษากลับศาลอุทธรณ์ให้บังคับคดีตามศาลชั้นต้น (ขับไล่จำเลย)
ห้องพิพาทเป็นห้องชั้นล่างของตึก 7 ชั้น ตรงมุมถนนทรงวาดกับถนนพาดสายตัดกัน เป็นห้อง 2 คูหา เปิดทะลุถึงกัน ทำเป็นร้านขายกาแฟและสุรา ตอนหน้าตั้งโต๊ะและสินค้า ตอนในทำเป็นที่ชงกาแฟ เพดานห้องสูงประมาณ 6 เมตร ตอนในของห้องต่อเป็นชั้นอีกชั้นหนึ่งต่ำจากเพดานลงมาประมาณ 2 เมตร ใช้เป็นที่อยู่อาศัยของจำเลย ในห้องท
ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 962/2495นายสุทธิ วิเศษสิริโจทก์นางซิวหงษ์ ฉั่วสมบูรณ์จำเลย พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขัน พ.ศ.2489 ป.พ.พ. ม. 564.เช่าห้องชั้นล่างของตึก 7 ชั้นตรงมุมถนนทรงวาดกับถนนพาดสายตัดกัน ทำเป็นร้านขายกาแฟและสุรา แม้จะอยู่อาศัยด้วย ก็ถือว่าเช่าเพื่อประกอบการค้า ไม่ได้รับความคุ้มครองจาก พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่า ฯลฯ ผู้เช่าบอกกล่าวเลิกสัญญาเช่ากับผู้เช่าช่วง แม้ขณะนั้นสัญญาเช่าระหว่างผู้เช่ากับผู้ให้เช่าเดิมจะหมดอายุแล้ว ผู้เช่าก็มีสิทธิบอกเลิกสัญญาเช่ากับผู้เช่าช่วงซึ่งเป็นคู่สัญญาฐานเป็นผู้เช่าจากตนได้ ผู้เช่าช่วงไม่มีสิทธิได้เถียงอย่างใดโจทก์ฟ้องขอให้ขับไล่จำเลยออกจากห้องเช่าโดยอ้างว่าหมาดอายุสัญญาเช่า และได้บอกกล่าวให้ออกจากสถานที่เช่าแล้ว จำเลยต่อสู้ว่า เช่าเพื่ออยู่อาศัย ฯลฯ ศาลชั้นต้นพิพากษาขับไล่จำเลย จำเลยอุทธรณ์, ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกา, ศาลฎีกาเห็นว่า ห้องพิพาทนี้อยู่ชั้นล่างของตึก ๗ ชั้นตรงมุมถนนทรงวาดกับถนนพาดสายตัดกันเป็นห้อง ๒ คูหา เปิดทะลุถึงกัน ทำเป็นร้านขายกาแฟและสุรา ตอนหน้าตั้งโต๊ะและสินค้า ตอนในทำเป็นที่ชงกาแฟ เพดานห้องสูงประมาณ ๖ เมตร ตอนในของห้องต่อเป็นชั้นอีกชั้นหนึ่งต่ำจากเพดานลงมาประมาณ ๒ เมตร ใช้เป็นที่อยู่อาศัยของจำเลย ในห้องที่ชงกาแฟได้ทำเป็นครัวด้วย ถนนหน้าห้องมียวดยานและผู้คนสุญจรไปมาขวักไขว่ ขณะที่ศาลไปตรวจสถานที่นั้น มีผู้มากินน้ำชากาแฟในร้านของจำเลยประมาณ ๑๐ คน ได้ความดังนี้ ศาลฎีกาเห็นว่าจำเลยเช่าเพื่อประกอบการค้า แม้ครั้งแรกที่จำเลยเข้าอยู่จะยังมิได้ประกอบการค้า ต่อมาอีก ๓-๔ เดือนจึงทำการค้าขึ้น ก็เป็นเรื่องอยู่ในระหว่างตระเตรียมเพื่อประกอบการค