ปัญหาว่าจำเลยนำเงินตราลาวและรองเท้าไม้เข้ามาในราชอาณาจักรโดยไม่ได้รับอนุญาตหรือไม่ และของกลางควรริบหรือไม่
พยานหลักฐานโจทก์ไม่พอรับฟังว่าจำเลยนำเงินกีบของกลางเข้ามาจากประเทศลาว และรองเท้าไม้ของกลางฟังไม่ได้ว่าจับได้จากจำเลย
พิพากษายืนตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์
เจ้าพนักงานจับจำเลยได้พร้อมเงินกีบของกลาง แต่รองเท้าไม้นายประเสริฐถือมา อาจเป็นของนายประเสริฐเอง เนื่องจากนายประเสริฐกลัวความผิดจึงปัดว่าเป็นของคนอื่น
ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 402/2508อัยการจังหวัดนครพนมโจทก์นางสุนันท์ ศรีธัญรัตน์จำเลย พ.ร.บ.ศุลกากร พ.ศ.2469 พ.ร.บ.ควบคุมการส่งออกไปนอกและการนำเข้ามาในราชอาณาจักร ซึ่งสินค้าบางอย่าง พ.ศ.2482 ม. 9 ป.อ. ม. 33 ป.วิ.อ. ม. 186 (9) พ.ร.บ.ควบคุมการส่งออกไปนอกและการนำเข้ามาในราชอาณาจักร ซึ่งสินค้าบางอย่าง (ฉบับที่ 3) พ.ศ.2490 ม. 3ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับคำพิพากษาศาลชั้นต้นยกฟ้องโจทก์ แต่รองเท้าไม้ของกลางจับได้จากนายประเสริฐ(ไม่ใช่จำเลย) เป็นของนำเข้ามาในราชอาณาจักรโดยไม่รับอนุญาต ริบตามพระราชบัญญัติควบคุมการส่งออกไปนอกและนำเข้ามาในราชอาณาจักรซึ่งสินค้าบางอย่าง (ฉบับที่ 3) พ.ศ.2490 มาตรา 3 ซึ่งเป็นบทหนัก โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาฟังว่ารองเท้าไม้นายประเสริฐถือมาอาจเป็นของนายประเสริฐเอง แต่นายประเสริฐกลัวความผิดจึงปัดว่าเป็นคนอื่น ไม่พอฟังว่าจับได้จากจำเลย พิพากษายืนตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ (หมายเหตุ ศาลฎีกาพิพากษายืน มีผลถึงให้ริบรองเท้าไม้ของกลางไว้ด้วย น่าจะเป็นเพราะมีการกระทำผิดเกิดขึ้นแล้ว นายประเสริฐซึ่งเป็นเจ้าของรู้เห็นแล้ว น่าจะไม่ขัดกับฎีกาที่ 225/2506 และเทียบเคียงได้กับฎีกาที่ 751/2507)โจทก์ฟ้องว่าจำเลยบังอาจนำเงินตราของประเทศลาว ๙๔๘ ฉบับเป็นเงิน ๒๖๓,๓๗๐ กีบ เป็นของต้องกำกัดคิดเทียบเป็นเงินไทย ๖๘,๙๔๔.๕๒ บาทเข้ามาในราชอาณาจักรโดยไม่รับอนุญาตและนำรองเท้าไม้สตรีหรือรองเท้าแตะ ๒๐ คู่รวมราคาของและค่าอากร ๗๘๐ บาทเข้ามาในราชอาณาจักร โดยเจตนาหลีกเลี่ยงภาษีศุลกากร โดยไม่รับอนุญาต มิได้ผ่านศุลกากรโดยถูกต้อง ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ.๒๔๖๙ มาตรา ๒๗ พระราชบัญญัติว่าด้วยการนำเงินตราต่างประเทศเข้ามาในราชอาณาจักร พ.ศ.๒๔๘๒ มาตรา ๓, ๕ พระราชบัญญัติควบคุมการส่งออกไปน