ฎีกาที่ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ ADMIN 2763/2529

ประเด็นกฎหมาย

เบี้ยเลี้ยงที่จ่ายให้ลูกจ้างตามจำนวนวันที่ปฏิบัติงานในต่างจังหวัดมีลักษณะเป็นค่าตอบแทนการทำงานเช่นเดียวกับเงินเดือนหรือไม่ และลูกจ้างมีสิทธิได้รับค่าท

หลักกฎหมาย

เบี้ยเลี้ยงที่จ่ายตามจำนวนวันที่ปฏิบัติงานในต่างจังหวัดเป็นเงินตอบแทนการทำงาน มีลักษณะเช่นเดียวกับเงินเดือน จึงต้องนำมารวมคำนวณค่าชดเชย แต่เมื่อนายจ้างมิได้สั่งให้ทำงานในวันหยุด และลูกจ้างมีอิสระในการเลือกวันทำงาน ลูกจ้างไม่มีสิทธิได้รับค่าทำงานในวันหยุด

คำวินิจฉัย

พิพากษายืนตามศาลแรงงานกลาง ให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยโดยนำค่าเบี้ยเลี้ยงมารวมเป็นฐานคำนวณพร้อมดอกเบี้ย แต่ให้ยกคำขอค่าทำงานในวันหยุด

ข้อเท็จจริงสำคัญ

โจทก์เป็นลูกจ้างประจำตำแหน่งผู้แทนฝ่ายขายต่างจังหวัด จำเลยเลิกจ้างโดยอ้างว่าขายสินค้าไม่ได้ตามเป้าหมาย จำเลยจ่ายค่าชดเชยโดยไม่นำค่าเบี้ยเลี้ยงที่จ่ายตามจำนวนวันที่ปฏิบัติงานในต่างจังหวัดมารวมเป็นฐานคำนวณ และโจทก์อ้างว่าจำเลยให้ทำงานในวันหยุดประจำสัปดาห์ แต่จำเลยมิได้มีคำสั่งให้ทำงานในวันหยุด โจทก์มี

เนื้อหาคำพิพากษา (บางส่วน)

ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ ADMIN 2763/2529นาย อนุรักษ์ กลิ่นแก้วณรงค์โจทก์บริษัท แปซิฟิค เฮลธ์แคร์(ไทยแลนด์) จำกัดจำเลย ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 7, ข้อ 32การที่จำเลยอนุมัติให้จ่ายเงินเบี้ยเลี้ยงให้โจทก์ตามจำนวนวันที่ออกไปปฏิบัติงานที่ต่างจังหวัดเป็นการให้เงินตอบแทนการทำงานในช่วงเวลาที่ทำงานในต่างจังหวัดไม่ว่าจะเป็นวันทำงานปกติหรือวันหยุดประจำสัปดาห์มีลักษณะเช่นเดียวกับเงินเดือนและจำเลยก็มิได้มีคำสั่งหรือระบุเจาะจงว่าโจทก์จะต้องทำงานในวันหยุดประจำสัปดาห์แต่เป็นดุลพินิจของโจทก์ที่จะเลือกปฏิบัติงานในวันใดเวลาใดก็ได้ในระหว่างช่วงเวลาน้นจึงถือไม่ได้ว่าจำเลยสั่งให้โจทก์ทำงานในวันหยุดโจทก์ไม่มีสิทธิได้ค่าทำงานในวันหยุดในช่วงเวลาดังกล่าว.โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นลูกจ้างประจำของจำเลยตำแหน่งผู้แทนฝ่ายขายต่างจังหวัด จำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยหาว่าโจทก์ขายสินค้าไม่ได้ตามเป้าหมายของจำเลย จำเลยจ่ายค่าชดเชยให้โดยไม่นำค่าเบี้ยเลี้ยงมารวมเป็นฐานคำนวณระหว่างที่ปฏิบัติงานต่างจังหวัด จำเลยให้โจทก์ทำงานในวันหยุดประจำสัปดาห์ด้วยจึงขอให้บังคับจำเลยจ่ายค่าชดเชยส่วนที่ขาด ค่าทำงานในวันหยุดพร้อมดอกเบี้ย จำเลยให้กาารว่า โจทก์ลาออกเองและทุจริตต่อหน้าที่ จำเลยจ่ายค่าเดินทางให้โจทก์เป็นค่ารถ ค่าโรงแรม และค่าอาหารไม่ใช่ค่าตอบแทนในการทำงานโดยจำเลยสำรองจ่ายให้โจทก์ก่อน เมื่อโจทก์ต้องการเบิกจะต้องทำรายละเอียดค่าใช้จ่ายจริงมาเบิกหักทอนเงินสำรอง เงินส่วนนี้จึงไม่ต้องนำมารวมคำนวณค่าชดเชย จำเลยไม่เคยสั่งให้โจทก์ทำงานในวันหยุด โจทก์มีอิสระในการทำงานในต่างจังหวัด จึงไม่มีสิทธิเรียกค่าทำงานในวันหยุด ศาลแรงงานกลางพิพากษา ให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยตามฟ้องพร้อมดอ