ฎีกาที่ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 166/2492

ประเด็นกฎหมาย

การบอกเลิกสัญญาเช่าที่ไม่มีกำหนดระยะเวลา และการชี้ขาดเบื้องต้นตามมาตรา 24 แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง

หลักกฎหมาย

สัญญาเช่าที่ไม่มีกำหนดระยะเวลาเช่า ผู้ให้เช่าย่อมมีสิทธิบอกเลิกสัญญาได้ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 566 และคดีที่จำเลยขอให้ศาลชี้ขาดเบื้องต้นตามมาตรา 24 เมื่อศาลชั้นต้นไม่ได้สั่งชี้ขาด จำเลยจะยกขึ้นฎีกาไม่ได้

คำวินิจฉัย

พิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์

ข้อเท็จจริงสำคัญ

โจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยออกจากตึกเช่าที่ไม่มีกำหนดเวลา หลังจากบอกเลิกสัญญาแล้ว จำเลยไม่ยอมออก จำเลยให้การว่าได้รับการคุ้มครองตาม พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่า และการบอกเลิกสัญญาไม่มีผลเพราะผู้บอกเลิกไม่ใช่คู่สัญญา

กฎหมายที่เกี่ยวข้อง

เนื้อหาคำพิพากษา (บางส่วน)

ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 166/2492พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าจุลจักรพงศ์ โดยนายสถิตย์ นิยมศิลป์ผู้รับมอบอำนาจโจทก์นายวิเชียร ศิวะโกเศศล. ป.วิ.พ. ม. 24, ม. 84, ม. 177, ม. 228, ม. 248. ป.พ.พ. ม. 566. พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขัน พ.ศ.2489 สัญญาเช่าที่ไม่มีกำหนดระยะเวลาเช่า ผู้ให้เช่าย่อมมีสิทธิบอกเลิกสัญญาได้ตาม ป.ม.แพ่งฯ มาตรา 566. จำเลยให้การว่าการบอกเลิกสัญญาของนายสถิตย์ไม่มีผลตามกฎหมาย เพราะนายสถิตย์ไม่ใช่คู่สัญญากับจำเลย จำเลยทำสัญญาเช่ากับนายแม้นต่างหาก จำเลยไม่ได้กล่าวให้มีประเด็นไว้ในคำให้การว่า นายสถิตย์ไม่ใช่ตัวแทนของโจทก์ในการบอกเลิกสัญญา ฉะนั้นเพียงแต่คำให้การของจำเลย จึงยังไม่พอจะชี้ได้ว่าการบอกเลิกสัญญานั้น ไม่มีผลตามกฎหมาย คดีที่จำเลยขอให้ศาลชี้ขาดเบื้องต้นตามมาตรา 24 เมื่อศาลชั้นต้นไม่ได้สั่งชี้ขาด จำเลยจะยกขึ้นฎีกาไม่ได้. (อ้างฎีกาที่ 1/2492.)คดีนี้ ฎีกาขึ้นมาตามมาตรา ๒๔ ป.ม.วิ.แพ่ง ในกรณีที่โจทก์ฟ้องขอให้ขับไล่จำเลยออกจากตึกเช่า โดยจำเลยเช่าตึกแถวของโจทก์ไม่มีกำหนดเวลา โจทก์ได้บอกเลิกสัญญาเช่ากับจำเลยแล้ว จำเลยไม่ส่งมอบสถานที่เช่าคืนและเรียกค่าเช่ากับค่าเสียหาย จำเลยให้การว่า (๑) จำเลยใช้สถานที่เช่าเป็นที่อยู่อาศัยเป็นส่วนใหญ่ ได้รับความคุ้มครองจาก พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่า (๒) โจทก์ไม่มีสิทธิบอกเลิกสัญญาเช่า เพราะจำเลยไม่ได้ผิดนัดชำระค่าเช่า โจทก์จะเลิกสัญญาเช่าไม่ได้ตามสัญญาข้อ ๑๑ (๓) จำเลยทำสัญญากับนายแม้น ผู้รับมอบอำนาจเดิม นายสถิตย์ไม่ใช่คู่สัญญากับจำเลย การบอกเลิกสัญญาของนายสถิตย์ไม่มีผลตามกฎหมาย คู่ความรับกันว่า สัญญาเช่ารายนี้ไม่มีกำหนดเวลา โจทก์ได้บอกกล่าวให้จำเลยอกจากสถานที่เช่า ทราบตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน ๒๔๘๘ ก่อนพิจารณา จำเลย