ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 209/2491อัยยการกรมอัยยการโจทก์นายโสภา คุณากรจำเลย พ.ร.บ.ควบคุมเครื่องอุปโภคบริโภคและของอื่น ๆ ในภาวะคับขัน พ.ศ.2488 เครื่องยนตร์ฉุดระหัดที่มีไว้โดยมิได้แจ้งปริมาณและสถานที่เก็บตามประกาศควบคุมของเจ้าพนักงานออกตาม พ.ร.บ.ควบคุมเครื่องอุปโภคบริโภคฯลฯ เพียงแต่เป็นเครื่องชำรุดซึ่งซ่อมแซมใช้การได้ แต่ต้องเสียค่าซ่อมแพงนั้น มิใช่เป็นเครื่องยนต์ที่ชำรุดจนถึงแก่จะต้องใช้เป็นเศษเหล็กนั้น นับว่าเข้าอยู่ในความมุ่งหมายของ พ.ร.บ.ควบคุมเครื่องอุปโภคบริโภคฯลฯ และประกาศของเจ้าพักงานผู้มีไว้โดยไม่แจ้งปริมาณและสถานที่เก็บ จึงมีความผิดตาม พ.ร.บ.ควบคุมเครื่องอุปโภคบริโภคฯลฯ 2488 มาตรา 17โจทก์ฟ้องว่า จำเลยมีเครื่องยนตร์ฉุดระหัด ๑ เครื่องไว้ในครอบครอง โดยมิได้แจ้งปริมาณและสถานที่เก็บตาม ก.ม. ขอให้ลงโทษและริบของกลาง จำเลยให้การว่า เครื่องยนตร์ฉุดระหัดของกลางเป็นเครื่องชำรุด ศาลชั้นต้นเห็นว่า ได้มีประกาศฉบับหลังยกเลิกประกาศฉบับแรกแล้ว จึงพิพากษายกฟ้อง ศาลอุทธรณ์เห็นว่า พ.ร.บ.ควบคุมเครื่องอุปโภคบริโภคฯลฯ ไม่ควบคุมถึงเครื่องอุปโภคที่ชำรุดเสียกายใช้ไม่ได้ด้วย จึงพิพากษายืนให้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า เครื่องยนต์ฉุดระหัดที่จำเลยมีไว้ ได้ความเพียงว่าเป็นเครื่องชำรุด จะต้องซ่อมแซมแพง มิใช่เครื่องยนตร์ที่ชำรุดจนถึงแก่จะต้องใช้เป็นเศษเหล็ก จึงนับว่าเข้าอยู่ในความมุ่งหมายของ พ.ร.บ.ควบคุมเครื่องอุปโภคบริโภคฯลฯ และประกาศของเจ้าพนักงานควบคุม ส่วนข้อที่มีประกาศฉบับหลังยกเลิกประกาศฉบับแรกนั้น ย่อมไม่ลบล้างความผิดของจำเลย จึงพิพากษายกคำพิพากษาศาลล่างทั้ง ๒ ให้ปรับจำเลย ๑๐ บาท ตาม พ.ร.บ.ควบคุมเครื่องอุปโภคบริโภคฯลฯ ๒๔๘๘ มาตรา๑-๗ ของกลางริบ.(ธรรมบัณฑิต-จำรูญเน