ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2601/2536พนักงานอัยการ กรมอัยการผู้ร้อง ป.พ.พ. ม. 1598/21 พ.ร.บ.การรับเด็กเป็นบุตรบุญธรรม พ.ศ.2522 การที่บิดามารดาจดทะเบียนหย่ากันโดยมีข้อตกลงให้บุตรผู้เยาว์อยู่ในอำนาจปกครองของมารดานั้น มีผลทำให้มารดาเป็นผู้ใช้อำนาจปกครองบุตรแต่เพียงผู้เดียวตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 1520,1566(6) ฉะนั้น เมื่อมารดายินยอมให้บุตรผู้เยาว์ไปเป็นบุตรบุญธรรมของบุคคลภายนอกแล้วก็ชอบที่จะไปดำเนินการจดทะเบียนรับบุตรบุญธรรมตามที่กำหนดไว้ในพระราชบัญญัติ การรับเด็กเป็นบุตรบุญธรรม พ.ศ. 2522 ได้โดยไม่จำเป็นต้องใช้สิทธิทางศาลขอให้สั่งอนุญาตแทนบิดาซึ่งหมดอำนาจปกครองแล้วอีกผู้ร้องยื่นคำร้องว่า นายบำรุง มีความประสงค์ขอรับเด็กชายน. ผู้เยาว์บุตรของนายวสันต์ กับนางปิยะนาถ เป็นบุตรบุญธรรมนายวสันต์กับนางปิยะนาถหย่าขาดจากกัน โดยตกลงให้เด็กชาย น.อยู่ในอำนาจปกครองของนางปิยะนาถไม่สามารถติดตามตัวนายวสันต์มาให้ความยินยอมในการจดทะเบียนรับบุตรบุญธรรมได้ ส่วนนางปิยะนาถสุวรรณโชติ ได้ยินยอมให้เด็กชาย น. เป็นบุญธรรมของนายบำรุงแล้ว ขอให้มีคำสั่งอนุญาตให้นายบำรุง สุวรรณโชติ รับเด็กชายน. เป็นบุตรบุญธรรมศาลชั้นต้นงดการไต่สวนและมีคำสั่งยกคำร้องผู้ร้องอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนผู้ร้องฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงฟังได้ว่านายวสันต์กับนางปิยะนาถได้จดทะเบียนหย่า ณ สำนักงานเขตพระโขนง โดยมีข้อตกลงให้เด็กชาย น. บุตรผู้เยาว์อยู่ในอำนาจปกครองของนางปิยะนาถมารดา ตามเอกสารท้ายคำร้องหมายเลข 3 และ 4 เห็นว่าการตกลงกันเช่นนี้ นายวสันต์ ผู้เป็นบิดาย่อมไม่มีอำนาจปกครองเด็กชาย น. ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1520, 1566(6)ซึ่งเป็นผลให้อำนาจปกครองตกอยู่แก่นางปิยะนาถผู้เป็นมารดาแต