ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 829 - 830/2492นายเสาร์ แซ่ยับโจทก์นายแวมามะ บินหะยีมูซอ ที่ 1, นางแมะวาหลง ที่ 2ล.นายลอนิ หรือวอนิ ปินสะนิโจทก์นายเสาร์ แซ่ยับล. ป.ที่ดิน ป.พ.พ. ม. 1299, ม. 1300. พ.ร.บ.ว่าด้วยพนักงานเจ้าหน้าที่จดทะเบียนสิทธิและนิติกรรมเกี่ยวกับอสังหาริมทรัพย์ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ พ.ศ.2486 ห. ขายสวนยางที่มีใบเหยียบย่ำให้แก่ ส. โดยทำสัญญาซื้อขายจดทะเบียนกันที่อำเภอ แต่ปรากฎว่า ห.ไม่ได้เป็นเจ้าของที่ดินและทั้งไม่เคยมีชื่อปรากฎในทางทะเบียนให้บุคคลภายนอกเช่น ส. เข้าใจผิดแต่ประการใด ดังนี้ ส.จะอ้างความคุ้มครองตามมาตรา 1299,1300 ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ไม่ได้.ความว่า สวนยางรายพิพาทเป็นที่มือเปล่า นายหะยีนามะได้จับจองไว้ ต่อมานายแวมามะและนางแมะวาหลงได้ใช้สิทธิครอบครองภายในเส้นสีแดง นายลอนิครอบครองส่วนหมายอักษร ก. และได้มีการฟ้องร้องกัน โดยนายหะยีมามะเป็นโจทก์ นายแวมามะ นางแมะวาหลงกับนายลอนิเป็นจำเลย ที่สุดโจทก์ยอมความยกที่พิพาทให้แก่ฝ่ายจำเลย จำเลยต่างก็ถือเป็นเจ้าของครอบครองต่อมาภายหลังนายหะยีมามะทำใบมอบอำนาจให้นายเจ๊ะเต๊ะจัดการแทน นายเจ๊ะเต๊ะได้ขายที่พิพาทให้แก่นายเสาร์ ทำหนังสือซื้อขายที่อำเภอสุไหงปาตี นายเสาร์จึงฟ้องนายแวมามะและนางแมะวาหลงเป็นจำเลย ขอให้ศาลแสดงว่าที่สวนยาง (ภายในเส้นสีแดง) เป็นของตน นายแวมามะ และนางแวะมาหลงต่อสู้ว่า ได้ซื้อที่พิพาทจากผู้มีชื่อ และครอบครองมากว่า ๑๐ ปี นายเจ๊ะเต๊ะไม่ใช่เจ้าของ ไม่มีอำนาจขาย ต่อมานายเสาร์ได้นำเจ้าพนักงานศาลไปรังวัดที่ (หมาย ก.) ว่าเป็นของตนอีก นายลอนิ หรือวอนิ จึงเป็นโจทก์ฟ้องนายเสาร์เป็นจำเลยอีก ขอให้ศาลแสดงว่า ที่ดินหมาย ก. เป็นของโจทก์ ซึ่งได้มาโดยการครอบครองเป็นเจ้าของมากกว่า ๒๕ ปี