ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 881/2485อัยการลพบุรีโจทก์นายสงวน พินโยจำเลย พ.ร.บ.ป้องกันการค้ากำไรเกินควร พ.ศ.2480 ม. 4, ม. 5, ม. 7, ม. 8, ม. 16, ม. 20 ประกาศคณะกรรมการป้องกันการค้ากำไรเกินควนส่วนภูมิภาคประจำจังหวัดลพบุรีฉบับที่ 9 ลงวันที่ 23 กันยายน พ.ศ.2484 ป.วิ.อ. ม. 158, ม. 120, ม. 185 พ.ร.บ.พนักงานอัยการ พ.ศ.2478 ม. 19, ม. 20ในคดีป้องกันการค้ากำไรเกินควนนั้น ฟ้องของโจทไม่จำต้องระบุว่าคนะกัมการป้องกันการค้ากำไรเกินควนได้ร้องเรียนไห้อัยการฟ้องเอาโทสโจทฟ้องว่าจำเลยได้บังอาดขายไม้ขีดไฟอันเปนสิ่งของที่คนะกัมการป้องกันการค้ากำไรเกินควนส่วนภูมิภาคจังหวัดลพบุรีได้ประกาสไม่ให้จำหน่ายเอากำไรมากกว่าราคากลักละ ๒ สตางค์ แต่จำเลยได้ขายราคากลักละ ๓ สตางค์ ทั้งนี้เปนการค้ากำไรเกินควน ขอไห้ลงโทส จำเลยไห้การรับสารภาพ สาลชั้นต้นพิจารนาแล้ววินิฉัยว่า คดีนี้โจทฟ้องขอไห้เอาโทสจำเลยตามมาตรา ๑๖ แต่เมื่อพิเคราะห์ดูไม่ปรากตว่า โจทได้บันยายความชัดแจ้งมาไนคำฟ้องหรือได้ความในท้องสำนวนว่า คนะกัมการส่วนภูมิภาคได้ร้องเรียนไห้อัยการฟ้องเอาโทสจำเลย ดังนั้นพนักงานอัยการจึงยังไม่มีอำนาดฟ้องคดีแก่จำเลย คำไห้การจำเลยที่รับจึงยังไม่จำเปนต้องวินิจฉัยพิพากสาไห้ยกฟ้อง โจทอุธรน์ สาลอุธรน์พิพากสายืน โจทดีกา สาลดีกาพร้อมกันประชุมปรึกสาเห็นว่าอัยการฟ้องคดีนี้ได้เพราะจำเลยมิได้โต้เถียงขึ้นมาว่า ยังไม่ได้ผ่านคนะกัมการฯ และข้อที่ว่าได้ผ่านคนะกัมการแล้วนี้กดหมายก็มิได้บังคับหรือมีลักสนะที่ไห้เห็นว่า บังคับไห้กล่าวมาไนฟ้อง คดีโจทจึงชองที่จะชนะ จึงพิพากสาไห้ยกคำวินิฉัยของสาลล่างทั้งสองแล้วไห้ส่งสำนวนไปยังสาลชั้นต้นเพื่อพิจารนาไช้ดุลยพินิจพิพากสาต่อไปตามรูปคดี(ว.จ. นิติสาตรไพสาล-อ.ช. เพ็นชาติ-อ.ช. เพ