ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1385/2493พนักงานอัยการ กรมอัยการโจทก์นายแฉล้ม ศิริโมทย์ล. ป.วิ.อ. ม. 220 พ.ร.บ.กักกันผู้มีสันดานเป็นผู้ร้าย พ.ศ.2479 จำเลยรับโทษจำคุกฐานลักทรัพย์ 45 วัน ต่อมา 6 ปีเศษต้องโทษฐานทำร้ายต่อทรัพย์และทำร้ายร่างราย 1 เดือน ต่อมา 13 ปีเศษจึงมาต้องโทษครั้งหลังฐานทำร้ายร่างกาย ดังนี้ย่อมถือได้ว่าการกระทำผิดของจำเลยเป็นเรื่องเล็กๆ น้อยๆ และมีระยะเวลาห่างไกลกันยังไม่ควรลงโทษกักกันจำเลย ศาลชั้นต้นลงโทษจำคุกจำเลย 4 เดือนและให้ส่งไปกักกัน 3 ปีศาลอุทธรณ์ให้ยกโทษกักกัน ดังนี้ โจทก์ฎีกาในเรื่องขอให้ลงโทษกักกันได้คดีนี้โจทก์ฟอ้งจำเลยรับสารภาพ ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยตาม ก.ม.ลักษณะอาญามาตรา ๒๕๔ จำคุก ๖ เดือน เพิ่มโทษ ๑ ใน ๓ ตามมาตรา ๗๒ ลดกึ่งหนึ่งตามมาตรา ๕๙ คงเหลือ ๔ เดือน กับให้ส่งตัวไปกักกัน ๓ ปี ตาม พ.ร.บ.กักกันผู้มีสันดานเป็นผู้ร้าย ๒๔๗๙ มาตรา ๔, - ๘, - ๙ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ให้ยกคำขอของโจทก์ที่ขอให้ลงโทษฐานกักกันเสีย โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่าจำเลยรับโทษจำคุกฐานลักทรัพย์ ๔๕ วันต่อมา ๖ ปีเศษต้องโทษฐานทำร้ายต่อทรัพย์และทำร้ายร่างกาย ๑ เดือน ต่อมา ๑๓ ปีเศษจึงมาต้องโทษในคดีนี้ เห็นว่าการกระทำของจำเลยเป็นเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ และมีระยะเวลาห่างกันยังไม่ควรลงโทษกักกันจำเลย จึงพิพากษายืน(เลขวณิชธรรมวิทักษ์-นาถปริญญา-มนูกิจวิมลอรรถ)ศาลชั้นต้น - นายประภาส วณิกเกียรติ์ศาลอุทธรณ์ - หลวงสุทธิเทศนฤพนธ์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุรายการที่ 1/ ของหน้าที่ 1 พิมพ์คำพิพากษาปิดฉบับย่อ