ปัญหาข้อกฎหมายเกี่ยวกับการจำหน่ายยาสูบโดยไม่ได้รับอนุญาตในเขตจำหน่ายยาสูบ และการจำหน่ายเกินราคาที่อธิบดีสรรพสามิตต์กำหนด
การจำหน่ายยาสูบในเขตจำหน่ายยาสูบโดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นความผิดตามมาตรา 17 แห่งพระราชบัญญัติยาสูบ พ.ศ. 2486 ส่วนการจำหน่ายเกินราคาตามมาตรา 19 ต้องเป็นการขายเป็นการค้า และฟ้องต้องบรรยายว่าจำเลยเป็นผู้ทำการจำหน่ายยาสูบ
พิพากษายืนตามศาลล่าง
จำเลยจำหน่ายยาซิกาแรต 1 ซอง โดยไม่มีใบอนุญาต และจำหน่ายเกินราคาที่อธิบดีกรมสรรพสามิตต์กำหนด จำเลยรับสารภาพ
ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1023/2487อัยยการเชียงใหม่โจทก์นายเง็กจือ แซ่ตั้งจำเลย พ.ร.บ.ยาสูบ พ.ศ.2486 ม. 16, ม. 17, ม. 18, ม. 19, ม. 39, ม. 40 กฎกระทรวงการคลัง ออกตามความในพระราชบัญญัติยาสูบ พ.ศ.2481 ม. 2 ประกาศกระทรวงการคลัง ลงวันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2486 ป.วิ.อ. ม. 158 (6)ผู้ใดจำหน่ายยาสูบในเขตต์จำหน่ายยาสูบโดยไม่ได้รับอนุญาตมีความผิด ผู้จำหน่ายยาสูบเกินราคาที่อธิบดีสรรพสามิตต์กำหนดไม่ว่าในเขตต์หรือนอกเขตต์จำหน่ายยาสูบมีความผิด แต่มีผิดฉะเพาะผู้ขายเป็นการค้า ฟ้องว่าจำหน่ายยาสูบในเขตต์จำหน่ายยาสูบโดยไม่ได้รับอนุญาต+ประกาศกำหนดเขตต์ยาสูบผิดไป ไม่เป็นเหตุยกฟ้องโจทก์ฟ้องว่าจำเลยบังอาจจำหน่ายยาซิกาแรต ๑ ซอง โดยไม่มีใบอนุญาตให้จำเลย และจำหน่ายเกินราคาที่อธิบดีกรมสรรพสามิตต์กำหนด ขอให้ลงโทษ จำเลยรับสารภาพ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีผิดฐานจำหน่ายยาสูบในเขตต์ยาสูบโดยไม่ได้รับอนุญาตตามมาตรา ๑๗ และ ๓๙ส่วนการจำหน่ายเกินราคาจะต้องเป็นผู้มีสิทธิจำหน่ายยาสูบโดยชอบ จำเลยจึงไม่มีผิดฐานนี้ โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า สำหรับการจำหน่ายยาสูบโดยมิได้รับอนุญาตนั้น แม้โจทก์อ้างประกาศรัฐมนตรีลงวันที่มกราคม ๒๔๘๕ ซึ่งเป็นการอ้างอิง เพราะประกาศกระทรวงการคลังเรื่องกำหนดเขตต์ยาสูบตาม พ.ร.บ.ยาสูบ พ.ศ.๒๔๘๖ ที่โจทก์อ้างขอให้ลงโทษนั้น ลงวันที่ ๓ กุมภาพันธ์ ๒๔๘๖ ก็ดี แต่อย่างไรก็ดีการกระทำของจำเลยอยู่ในเขตต์จำหน่ายยาสูบหรือไม่ เป็นข้อเท็จจริงซึ่งจำเลยรับสารภาพแล้ว จึงลงโทษตาม ม.๑๗ ได้ข้อหาฐานนี้จึงยุตติ ส่วนการจำหน่ายเกินราคานั้นเห็นว่าตามรูปการควบคุมจำหน่ายยาสูบแบ่งพื้นที่ควบคุมเป็น ๒ ชนิด คือ เขตต์จำหน่ายยาสูบชนิด ๑ นอกเขตต์อีกชนิด ๑ ภายในเขตต์จำหน