ฎีกาที่ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1578/2495

ประเด็นกฎหมาย

การที่บุคคลถูกใช้ให้ไปหยิบอาวุธปืนที่ได้รับอนุญาตจากบ้านหนึ่งไปส่งอีกที่หนึ่งเพื่อคืนเจ้าของ ถือว่ามีอาวุธปืนไว้ในครอบครองอันเป็นความผิดหรือไม่

หลักกฎหมาย

คำว่า "มี" ตาม พ.ร.บ.อาวุธปืนฯ หมายถึง มีกรรมสิทธิ์หรือมีไว้ในครอบครอง แต่ไม่รวมถึงการที่อาวุธปืนที่ได้รับอนุญาตตกอยู่ในความครอบครองของบุคคลอื่นเพียงชั่วคราวเท่าที่จำเป็นเพื่อรักษาสิ่งนั้นมิให้สูญหาย การหยิบอาวุธปืนไปส่งเพื่อคืนเจ้าของโดยมีระยะทางสั้น ๆ ไม่ถือเป็นการครอบครอง

คำวินิจฉัย

ศาลฎีกาพิพากษาแก้คำพิพากษาศาลล่าง โดยให้ยกฟ้องโจทก์ ปล่อยตัวจำเลยที่ 2 ไป

ข้อเท็จจริงสำคัญ

จำเลยที่ 1 รับฝากปืนที่มีทะเบียนโดยชอบด้วยกฎหมาย ต่อมาใช้ให้จำเลยที่ 2 ไปหยิบปืนจากบ้านจำเลยที่ 1 ไปส่งที่วัดจันตะบะขาวซึ่งห่างกันประมาณ 10 เส้น เพื่อคืนให้เจ้าของ จำเลยที่ 2 ไปเอาปืนมาให้จำเลยที่ 1 และจำเลยที่ 1 คืนให้เจ้าของ

กฎหมายที่เกี่ยวข้อง

เนื้อหาคำพิพากษา (บางส่วน)

ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1578/2495พนักงานอัยการกรมอัยการโจทก์นายเฉลิม กระจ่างสด ที่ 1 , นายอารี แซ่เตียว ที่ 2จำเลย ป.พ.พ. ม. 1367 ป.วิ.อ. ม. 213, ม. 225 พ.ร.บ.อาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิง และสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ.2490 กฎหมายลักษณะอาญา ม. 64ใช้ให้คนไปหยิบอาวุธปืนและกระสุนปืนมาจากบ้านให้นำมาส่งให้แก่ตน ณ ที่แห่งหนึ่งอันอยู่ห่างกันประมาณ 10 เส้น เพื่อมอบคืนให้แก่เจ้าของผู้มีไว้โดยชอบด้วยกฎหมาย เช่นนี้ ยังถือไม่ได้ว่าคนที่หยิบอาวุธปืนและกระสุนได้มีอาวุธปืนและกระสุนปืนนั้นไว้ในครอบครอง จึงยังไม่เป็นผิดฐานมีอาวุธปืนและเครื่องกระสุนปืนไว้โดยไม่ได้รับอนุญาตตาม พ.ร.บ.อาวุธปืนฯลฯ และผู้ใช้ให้ไปหยิบ ก็ไม่มีความผิดด้วย ศาลชั้นต้นลงโทษจำเลยที่ 2 แต่ผู้เดียว ส่วนจำเลยที่ 1 พิพากษายกฟ้อง โจทก์ฝ่ายเดียวอุทธรณ์ขอให้ลงโทษจำเลยที่ 1 ด้วย แต่ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์จึงฎีกาขอให้ลงโทษจำเลยที่ 1 อีกแม้จำเลยที่ 2 จะมิได้อุทธรณ์ฎีกาขึ้นมาเมื่อศาลฎีกาเห็นว่าตามรูปคดี จำเลยที่ 2 ยังไม่มีความผิด ศาลฎีกาก็มีอำนาจพิพากษายกฟ้องปล่อยจำเลยที่ 2 ได้โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ ๑ รับฝากปืนของนายอำนวย อันเป็นอาวุธปืนที่มีทะเบียนโดยชอบด้วยกฎหมายไว้แล้วจำเลยที่ ๑ ได้บังอาจใช้จำเลยที่ ๒ ให้ไปหยิบปืนนั้นที่บ้านจำเลยที่ ๑ ไปให้จำเลยที่ ๑ ที่วัดจันตะบะขาว อันมีระยะทางห่างกันประมาณ ๑๐ เส้นเศษ เพื่อคืนให้แก่นายอำนวย จำเลยที่ ๒ จึงไปเอาปืนดังกล่าวแล้วมาให้จำเลยที่ ๑ คืนแก่นายอำนวย การกระทำของจำเลยที่ ๒ เป็นความผิดฐานมีปืนไว้โดยไม่ได้รับอนุญาต และจำเลยที่ ๑ มีความผิดฐานเป็นผู้ใช้ให้จำเลยที่ ๒ กระทำความผิด จึงขอให้ลงโทษจำเลยทั้งสองตาม พ.ร.บ.อาวุธปืน ฯลฯ ๒๔๙๐ มาตรา ๗,๗๒ ก.ม.ลัก