ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1882/2497บริษัทไทยซินจั่นจำเลยโดยนายดัน ซู่ซ้งเป็นกรรมการผู้จัดการโจทก์นายเจริญ วิชัยรัตน์จำเลย ป.วิ.พ. ม. 177 ป.พ.พ. ในคำให้การจำเลยต่อสู้ว่ากรรมการบริษัทโจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องแทนบริษัทโจทก์และสัญญาท้ายฟ้องไม่ผูกพันบริษัทโจทก์ แต่ไม่ได้ยกเหตุขึ้นกล่าวอ้างว่าไม่มีอำนาจฟ้องแทน และสัญญาไม่ผูกพันนั้นเพราะเหตุใดดังนี้จำเลยไม่มีประเด็นจะนำสืบ เมื่อจำเลยผิดนัดไม่ส่งแร่ตามที่ตกลงขอผัดส่งกันในเดือนมีนาคมแล้วอีก 4-5 เดือนต่อมาโจทก์มีหนังสือเดือนให้จำเลยส่งภายใน 7 วันและกล่าวว่าจำเลยจะต้องใช้ค่าเสียหายให้โจทก์นับแต่เดือนมีนาคม แม้จำเลยจะขอผัดต่อไปอีกกี่ครั้งก็ตามเมื่อโจทก์ได้สงวนสิทธิที่จะคิดค่าเสียหายในราคาแร่ระหว่างเดือนมีนาคมตลอดมาทุกครั้งดังนี้ต้องถือว่าจำเลยผิดนัดตั้งแต่นั้นมาและค่าเสียหายจะต้องคำนวนตามราคาแร่ในเดือนนั้นเป็นหลักโจทก์ฟ้องว่าบริษัทโจทก์จดทะเบียนเป็นนิติบุคคลตามกฎหมายตามข้อบังคับ กรรมการหนึ่งคนมีอำนาจลงลายมือชื่อประทับตราแทนบริษัทและมีอำนาจฟ้องร้องบังคับคดีแทนบริษัทได้ จำเลยทำสัญญาขายแร่วุลแฟรมแก่โจทก์ ๓๐ หาบราคาหาบละ ๒๔๕๐ บาท กำหนดส่งภายใน ๕๐ วัน จำเลยรับล่วงหน้าไปสองคราวเป็นเงิน ๓๙,๔๐๐ บาท จำเลยผิดสัญญา โจทก์ฟ้องขาดผลกำไรไปรวมทั้งสิ้น ๑๒๗,๕๐๐ บาท ขอให้จำเลยคืนเงินล่วงหน้า ๓๙,๔๐๐ บาทและใช้ค่าเสียหาย ๑๒๗,๕๐๐ บาทกับดอกเบี้ย จำเลยรับว่าทำสัญญาขายแร่และรับเงินล่วงหน้าไปจริง ส่วนข้ออื่น ๆ ปฏิเสธและตัดฟ้องว่านายตันซู้ซ้งไม่มีอำนาจฟ้องแทนบริษัทโจทก์สัญญาท้ายฟ้องไม่ผูกพันบริษัทโจทก์ ๆ ไม่มีสิทธิถือเอาสัญญานั้นมาฟ้องจำเลย ศาลแพ่งพิพากษาว่าบริษัทโจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องเรียกค่าเสียหายจากจำเลย โดยอาศัยมูลสัญญา จึงให้จำเลยคืนเงินล่ว