ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1203/2491อัยยการสมุทรสาครโจทก์นายจำรัส อยู่พิทักษ์ที่ 1, นายเชื้อ ทรัพย์สมบูรณ์ที่ 2จำเลย กฎหมายลักษณะอาญา ม. 60 ป.วิ.อ. ม. 192. พ.ร.บ.สำรวจและห้ามกักกันข้าว พ.ศ.2489 โจทก์ฟ้องว่าจำเลยขนย้ายข้าวออกนอกเขตต์จังหวัดสมุทรสาคร อันเป็นเขตต์กักกันข้าว ขอให้ลงโทษตาม พ.ร.บ.สำรวจและห้ามกักกันข้าว แต่โจทก์สืบพยานได้ความว่า ขณะจำเลยถูกจับนั้น จำเลยยังมิทันได้นำข้าวออกนอกเขตต์จังหวัดสมุทรสาคร ดังนี้ เมื่อจำเลยมีเจตนาและการขนย้ายข้าวได้กระทำลงจนใกล้ชิดกับผลสำเร็จแล้ว ก็ลงโทษฐานพยายามได้ ไม่ใช่เป็นเรื่องข้อเท็จจริงต่างกับฟ้องโจทก์ฟ้องหาว่า จำเลยสมคบกันขนย้ายข้าวสารออกนอกเขตต์จังหวัดสมุทรสาคร อันเป็นเขตต์กักกันข้าว โดยมิได้มีหนังสืออนุญาตให้นำออกได้ ขอให้ลงโทษ จำเลยให้การปฏิเสธ นายจำรัสจำเลยต่อสู้ว่า ข้าวสารที่จับได้เป็นของนายจำรัสได้จ้างให้นายเชื้อจำเลยขนจากพระนครมาที่ตำบลบ้านบ่อ จังหวัดสมุทรสาคร ด้วยความเข้าใจผิดและฟังผิดของนายเชื้อจำเลย ได้ขนข้าวเลยไปถึงตำบลนาโคก นายจำรัสจำเลยตามมาพบจึงบอกให้กลับ เจ้าพนักงานพบเข้าเลยจับมา ศาลชั้นต้นเห็นว่า พยานโจทก์เบิกความว่า เวลาเข้าจับจำเลย หัวเรือต่อบรรทุกข้าว กับเรือยนตร์ที่จูงเรือต่อบรรทุกข้าวกำลังบ่ายหน้าออกนอกเขตต์ จำเลยแก้ว่า เพื่อไปกลับลำ ศาลเห็นว่าโจทก์ฟ้องว่า จำเลยสมคบกันขนย้ายข้าวออกนอกเขตต์จังหวัดสมุทรสาคร แต่โจทก์จำสืบว่า จำเลยยังมิทันนำข้าวออกนอกเขตต์จังหวัดสมุทรสาคร ข้อเท็จจริงต่างกับฟ้อง พิพากษายกฟ้อง ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีอาญาที่โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษฐานทำความผิดสำเร็จนั้น ถ้าทางพิจารณาได้ความว่าจำเลยได้กระทำการอันเป็นเพียงพยายามกระทำผิดนั้น ศาลย่อมลงโทษจำเ