ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 870/2501นางซุ่นป่วย แซ่อุ่ย กับพวกโจทก์นายเลี่ยงตงบุน แซ่เลี่ยง หรือ สมบุญ ชูมังจำเลย พ.ร.บ.ที่ดินในส่วนที่เกี่ยวกับคนต่างด้าว พ.ศ.2486 ป.พ.พ. ม. 1719 ป.วิ.พ. ม. 55ผู้จัดการมรดกย่อมมีอำนาจจัดการทรัพย์สินอันเป็นมรดกของผู้วายชนม์ทั้งหมดรวมทั้งทรัพย์ที่มิได้ระบุไว้ต่อศาลก็ดี คนต่างด้าวจะมีที่ดินได้หรือไม่นั้นเป็นเรื่องระหว่างรัฐกับคนต่างด้าว อนึ่งพ.ร.บ.ดังกล่าวก็หาได้บัญญัติห้ามโดยเด็ดขาดไม่ให้คนต่างด้าวมีที่ดินได้ คนต่างด้าวอาจมีที่ดินได้ เมื่อคดีนี้เป็นกรณีพิพาทเกี่ยวกับสิทธิของผู้ตายเป็นผู้ออกเงินซื้อที่พิพาทกับจำเลยผู้มีชื่อเป็นผู้ซื้อแทนผู้ตาย ฉะนั้นผู้ตายจึงมีสิทธิเหนือจำเลยในที่ดิน จำเลยอยู่ในที่พิพาทก็โดยอาศัยสิทธิของผู้ตายโจทก์ในฐานะผู้จัดการมรดกของผู้ตายจึงมีสิทธิฟ้องขับไล่จำเลยได้ หาเป็นการขัดต่อ พ.ร.บ.ที่ดินในส่วนที่เกี่ยวกับคนต่างด้าวไม่โจทก์ฟ้องว่าโจทก์เป็นผู้จัดการมรดกของนายลิ่มซิมตามคำสั่งศาล ก่อนตายนายลิ่มซิม+ที่ดินพร้อมกับเรือน ๒ ชั้น ๑ หลัง ลงชื่อจำเลยเป็นผู้รับโอนเพราะนายลิ่มซิมเป็นคนต่างด้าว โจทก์แจ้งให้จำเลยออก จำเลย+ออกต่อสู้ว่าเป็นของจำเลย ฯลฯ จึงฟ้องขอให้จำเลยส่งมอบและขอให้ขับไล่จำเลยและบริวาร ฯลฯ จำเลยต่อสู้ว่าจำเลยออกเงินซื้อที่พิพาทเอง ศาลชั้นต้นฟังว่าที่พิพาทจำเลยออกเงิน+เอง พิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ขับไล่จำเลยออกจากที่พิพาทและให้จำเลยทำการโอนที่ดินบ้านเรือนพิพาทให้กับโจทก์ในฐานะเป็นผู้จัดการมรดกของนายลิ่มซิมผู้วายชนม์ตามคำสั่งศาลเพื่อจัดการขายต่อไป หรือให้จำเลยโอนให้กับบุคคลที่ตามกฎหมายมีสิทธิจะรับซื้อที่ดินพิพาทไว้จากผู้จัดการกองมรดกได้ จำเลยฎีกา ศาลฎีกาฟังว่าที่ดิน