ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1870/2492อัยยการหนองคายโจทก์นางลือ ต๊ากล. พ.ร.บ.ป้องกันการค้ากำไรเกินควร พ.ศ.2490 ม. 31 พ.ร.บ.ว่าด้วยการเนรเทศ ร.ศ. 131 พ.ร.บ.ป้องกันการค้ากำไรเกินควร 2490 ม.31 ที่ให้เนรเทศผู้กระทำผิด ซึ่งเป็นคนต่างด้าวไปนอกราชอาณาจักร์นั้น ไม่ใช่กรณีที่บัญญัติให้ศาลพิพากษา ศาลจะพิพากษาให้เนรเทศมิได้.ได้ความว่า จำเลยเป็นคนต่างด้าวได้กระทำผิดตาม พ.ร.บ.ป้องกันการค้ากำไรเกินควร ๒๔๙๐ โดยขายมันหมูแข็งไป ๑ กิโลกรัม ราคา ๖ บาท เกินราคาซึ่งคณะกรรมการฯ กำหนดให้ขายกิโลกรัมละ ๕ บาท ศาลชั้นต้นพิพากษาปรับจำเลยตามมาตรา ๑๘,๓๐ เป็นเงิน ๒๐๐ บาท กับให้เสียค่าสินบนนำจับ ๑๐๐ บาท เมื่อพ้นโทษแล้วให้เนรเทศไม่ใช่อำนาจของศาลที่จะสั่งได้ อำนาจเนรเทศเป็นอำนาจธุระการ ซึ่งตาม พ.ร.บ.เนรเทศ ร.ศ. ๑๓๑ บัญญัติให้เป็นหน้าที่รัฐมนตรีว่าการกระทำรวงมหาดไทย อ้างฎีกาที่ ๑๐๑๑/๒๔๗๕ พิพากษาแก้ในข้อที่สั่งให้เนรเทศจำเลย นอกนั้นยืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า การเนรเทศบุคคลไปนอกพระราชอาณาจักร์ตามความใน พ.ร.บ.ป้องกันการค้ากำไรเกินควร ๒๔๙๐ ม.๓๑ นั้นไม่ใช่กรณีที่บัญญัติให้ศาลพิพากษา พิพากษายืน(เลขวณิชธรรมวิทักษ์-ดุลยทัณฑ์ชนาณัติ-มนูกิจวิมลอรรถ)ศาลจังหวัดหนองคาย - นายปลั่ง วุฒิศิลป์ศาลอุทธรณ์ - พระมนูนาทวิมลกฤตย์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุรายการที่ 1/ ของหน้าที่ 1 พิมพ์คำพิพากษาปิดฉบับย่อ