ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1111/2506อัยการจังหวัดเลยโจทก์นายสวน ตุ่นไทยสงค์จำเลย ป.วิ.อ. ม. 158 พ.ร.บ.อาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิดดอกไม้เพลิงและสิ่งเทียมอาวุธปืน (ฉบับที่ 3) พ.ศ.2501 ม. 5 พ.ร.บ.อาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิดดอกไม้เพลิงและสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ.2477 พ.ร.บ.อาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิง และสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ.2490 ม. 55ฟ้องว่าจำเลยมีกระสุนปืนสปิงฟิลต์อันเป็นเครื่องกระสุนปืนที่ใช้เฉพาะในการสงครามไว้ในครอบครองโดยมิได้รับอนุญาต แล้วโจทก์จะมาอธิบายในชั้นฎีกาว่าลูกกระสุนปืนดังกล่าวนั้น คือลูกกะสุนปืนซึ่งใช้กับปืนเล็กยาวแนบ 66 ขนาด 8 มม. อันระบุไว้ในกระทรวงมหาดไทยฉบับ ที่ 7 (พ.ศ.2501) ฯ ข้อ (3) ณ.เพื่อขอให้ศาลลงโทษตามพระราชบัญญัติอาวุธปืน ฯ พ.ศ.2490 มาตรา 55,78 ตามที่ถูกแก้ไข ดังนี้ ย่อมรับฟังไม่ได้โจทก์ฟ้องว่า จำเลยมีแม้กกาซีนปืนพกสั้น ขนาด ๑๑ มม.๒ อัน กระสุนปืนลูกซอง ๑ นัด กระสุนปืนพกขนาด ๑๑ มม.๑ นัด และกระสุนปืนสปิงฟิลด์ อันเป็นเครื่องกระสุนปืนที่ใช้เฉพาะในการสงคราม ๑ นัด ไว้ในครอบครองโดยมิได้รับอนุญาต ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติอาวุธปืน ฯ พ.ศ.๒๔๙๐ มาตรา ๗,๕๕,๗๒,๗๘ (ฉบับที่ ๓) พ.ศ.๒๕๐๑ มาตรา ๕,๘ กฎกระทรวงมหาดไทย (ฉบับที่ ๗) พ.ศ. ๒๕๐๑ ออกตามความในพระราชบัญญัติอาวุธปืน ฯ พ.ศ.๒๔๙๐ จำเลยรับสารภาพตามฟ้อง คู่ความไม่สืบพยาน ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามบทมาตรา ตามฟ้อง แต่ให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติอาวุธปืน ฯ พ.ศ.๒๔๙๐ มาตรา ๗๘ ตามที่แก้ไขโดยฉบับที่ ๓ พ.ศ.๒๕๐๑ อันเป็นบทหนักที่สุด ให้จำคุก ๑ ปี รับสารภาพลดกึ่งคงจำคุก ๖ เดือน ริบของกลาง จำเลยอุทธรณ์ว่า ลูกกระสุนปืนสปิงฟิลท์นั้น จำเลยไม่รู้จักว่าเป็นลูกกระสุน