ภาระการพิสูจน์ของจำเลยที่อ้างความคุ้มครองตาม พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขัน พ.ศ.2489 เมื่อคู่ความไม่สืบพยาน
จำเลยซึ่งอ้างความคุ้มครองตามกฎหมายพิเศษมีหน้าที่นำสืบให้ได้ความชัดแจ้งว่าตนมีเหตุอันควรได้รับความคุ้มครอง หากไม่สืบพยาน จำเลยไม่มีทางชนะคดี
พิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ให้ขับไล่จำเลย
โจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยจากห้องเช่าในทำเลการค้า จำเลยอ้างว่าอยู่อาศัยและได้รับความคุ้มครองตาม พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่า แต่รับว่าการเช่าไม่มีหนังสือสัญญาและจำเลยค้าขายของชำในห้องเช่าด้วย คู่ความต่างไม่สืบพยาน
ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1444/2494นายเล็ง อุกกุฏานนท์โจทก์นายตัน ฉุ้นหลาย แซ่ตันจำเลย พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขัน พ.ศ.2489 ป.วิ.พ. ม. 84โจทก์ฟ้องขอให้ขับไล่จำเลยออกจากฟ้องเช่าของโจทก์ โดยอ้างว่าห้องเช่าอยู่ในทำเลการค้าได้บอกเลิกสัญญาเช่าแล้ว จำเลยต่อสู้ว่าเช่าห้องของโจทก์อยู่อาศัย ได้รับความคุ้มครองตาม พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่าฯ และจำเลยยังแถลงรับอีกว่าการเช่าไม่มีหนังสือสัญญาต่อกันห้องเช่าอยู่ในทำเลยการค้าขายจำเลยอยู่อาศัยและค้าขายของชำตลอดมา ดังนี้ จำเลยมีหน้าที่ต้องนำสืบว่า จำเลยมีเหตุอันควรได้รับความคุ้มครองตาม พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่า ฯลฯ อย่างไร ถ้าต่างฝ่ายต่างไม่สืบพยาน จำเลยก็ไม่มีทางชนะคดีได้ ศาลต้องพิพากษาขับไล่จำเลยออกจากห้องเช่าของโจทก์ (อ้างฎีกาที่ 420/2494)โจทก์ฟ้องขอให้ขับไล่จำเลยออกจากห้องเช่าของโจทก์ ซึ่งอยู่ในที่ชุมนุมการค้า โดยอ้างว่าได้บอกเลิกการเช่ากับจำเลยแล้ว จำเลยไม่ยอมออก จำเลยให้การว่า เช่าห้องแถวของโจทก์และอยู่อาศัยในห้องนั้น ได้รับความคุ้มครองจาก พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่า ฯ จำเลยรับว่าการเช่าไม่มีหนังสือ ห้องเช่าอยู่ในทำเลการค้าขาย จำเลยอาศัยอยู่ในห้องนั้นด้วยและได้ค้าขายของชำตลอดมา ห้องเช่าอยู่ในเขตต์เทศบาล ต่างไม่สืบพยาน ศาลชั้นต้นเห็นว่า จำเลยใช้ห้องเช่าอยู่อาศัย จึงพิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ขับไล่จำเลย จำเลยฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์จำเลยต่างรับกันว่าการเช่ารายนี้ไม่มีหนังสือสัญญาเช่าต่อกัน จำเลยอ้างความคุ้มครองของพ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขันอันเป็นกฎหมายพิเศษจำเลยจึงมีหน้าที่ต้องนำสืบว่าตนมีเหตุอันควรได้รับความคุ้มครองตาม พ.ร.บ.ดังกล่าวอย่างไร ตามฟ้อง คำให้การและคำแถลงรับยังไม่ได้ความชัดแจ้