สิทธิไล่เบี้ยของบริษัทประกันภัยตามพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถ พ.ศ. 2535 มีจำกัดเพียงค่าเสียหายเบื้องต้นตามที่กฎกระทรวงกำหนด ซึ่งสำหรับความเส
บริษัทประกันภัยมีสิทธิไล่เบี้ยจากบุคคลภายนอกหรือเจ้าของรถ ผู้ขับขี่ ฯลฯ เฉพาะค่าเสียหายเบื้องต้นตามที่กฎกระทรวงกำหนด ซึ่งสำหรับความเสียหายต่อชีวิตกำหนดไว้ 10,000 บาท ตามกฎกระทรวง ฉบับที่ 6 (พ.ศ. 2535) ข้อ 2 (2) มิใช่จำนวนที่บริษัทจ่ายจริง
ศาลฎีกาพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ ให้จำเลยที่ 1 ชำระเงิน 10,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี นับแต่วันที่ 2 พฤศจิกายน 2537 จนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ และให้คืนค่าขึ้นศาลส่วนที่เรียกเกินมาให้แก่โจทก์
โจทก์ซึ่งเป็นบริษัทประกันภัยจ่ายค่าปลงศพ 50,000 บาท ให้แก่ทายาทผู้ตาย แล้วใช้สิทธิไล่เบี้ยเรียกเงินจำนวนดังกล่าวจากจำเลยที่ 1 ซึ่งเป็นผู้ขับขี่ที่ประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรง
ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4781/2543บริษัทประกันภัยไทยวิวัฒน์ จำกัด (มหาชน)โจทก์นายยุทธนา อุ่นอกพันธ์ กับพวกจำเลย พ.ร.บ.คุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถ พ.ศ.2535 ม. 4, ม. 20, ม. 22, ม. 31 กฎกระทรวง ฉบับที่ 6 (พ.ศ.2535) ออกตามความในพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถ ข้อ 2 (2)พ.ร.บ.คุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถ พ.ศ. 2535 มีวัตถุประสงค์ที่จะคุ้มครองผู้ประสบภัยซึ่งได้รับอันตรายต่อชีวิต ร่างกายหรืออนามัย เนื่องจากรถที่ใช้หรืออยู่ในทางหรือเนื่องจากสิ่งที่บรรทุกหรือติดตั้งในรถนั้น และยังหมายความรวมถึงทายาทโดยธรรมของผู้ประสบภัยซึ่งถึงแก่ความตายด้วย จึงบังคับให้เจ้าของรถซึ่งใช้รถหรือมีรถไว้เพื่อใช้ต้องจัดให้มีการประกันความเสียหายสำหรับผู้ประสบภัยโดยประกันภัยกับบริษัท เมื่อมีความเสียหายเกิดขึ้นแก่ผู้ประสบภัยจากรถที่บริษัทได้รับประกันภัยไว้ บริษัทจะต้องจ่ายค่าเสียหายเบื้องต้นซึ่งในกรณีความเสียหายต่อชีวิตหมายถึงค่าปลงศพ และค่าใช้จ่ายอันจำเป็นเกี่ยวกับการจัดการศพผู้ประสบภัยซึ่งถึงแก่ความตาย เป็นไปตามรายการและจำนวนที่กำหนดไว้ในกฎกระทรวง ทั้งนี้ตามมาตรา 20 ประกอบด้วยมาตรา 4 แห่ง พ.ร.บ.ดังกล่าว การจ่ายค่าเสียหายเบื้องต้นนี้จะต้องจ่ายทันทีโดยไม่ต้องคำนึงว่าเกิดจากความผิดของผู้ใด เมื่อบริษัทรับประกันภัยจ่ายค่าเสียหายเบื้องต้นไปแล้วเป็นจำนวนเท่าใด ตามมาตรา 31 บัญญัติว่า ย่อมมีสิทธิไล่เบี้ยเอาจากบุคคลภายนอกหรือจากเจ้าของรถ ผู้ขับขี่รถ ผู้ซึ่งอยู่ในรถหรือผู้ประสบภัย หากเกิดขึ้นเพราะความจงใจหรือความประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรงของบุคคลดังกล่าว ดังนั้น สิทธิไล่เบี้ยของโจทก์จึงมีเพียงค่าเสียหายเบื้องต้นเท่านั้น ซึ่งต้องเป็นไปตามหลักเกณฑ์ วิธีการที่กำหนดไว้ในกฎกระทรวงฉบับที่ 6 ออกตามควา