ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5655 - 5751/2543นางธันยธร ฝั้นเต็ม กับพวกโจทก์กรมโรงงานอุตสาหกรรมจำเลย ป.พ.พ. ม. 7, ม. 168, ม. 169, ม. 224, ม. 361, ม. 582เมื่อวันที่ 29 มิถุนายน 2541 จำเลยได้ส่งสำเนาประกาศเลิกจ้างโจทก์ จากสำนักงานกลางกรุงเทพมหานคร ทางโทรสารไปปิดประกาศเพื่อแจ้งให้โจทก์ทราบที่โรงงานน้ำตาลลำปางที่โจทก์สังกัดอยู่ แม้จะมีการปิดประกาศในวันนั้น แต่จะมีผลเป็นการบอกกล่าวเลิกจ้างต่อเมื่อโจทก์ได้ทราบประกาศดังกล่าวแล้ว โจทก์ทราบการบอกกล่าวเลิกจ้างของจำเลยวันที่ 3 กรกฎาคม 2541 ต้องถือว่าจำเลยบอกกล่าวเลิกจ้างโจทก์ในวันที่ 3 กรกฎาคม 2541 และมีผลเป็นการเลิกจ้างกันเมื่อถึงกำหนดจ่ายสินจ้างคราวถัดไปข้างหน้าคือวันที่ 30 สิงหาคม 2541 เมื่อการบอกกล่าวเลิกจ้างของจำเลยที่ประสงค์ให้เป็นผลเลิกจ้างกันในวันที่ 1 สิงหาคม 2541 ไม่ชอบด้วย ป.พ.พ. มาตรา 582 โจทก์จึงมีสิทธิได้รับสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าในเดือนสิงหาคม 2541 จำนวน 30 วันตามฟ้อง และจำลเยต้องชำระดอกเบี้ยของสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีตาม ป.พ.พ. มาตรา 7 ประกอบด้วยมาตรา 224 นับแต่วันฟ้องซึ่งถือเป็นวันผิดนัดด้วยโจทก์ทั้งเก้าสิบเจ็ดฟ้องใจความทำนองเดียวกันว่า จำเลยจ้างโจทก์ทั้งเก้าสิบเจ็ดเป็นลูกจ้างทำงานเป็นพนักงานโรงงานน้ำตาลลำปาง ได้รับค่าจ้างอัตราสุดท้ายก่อนจำเลยเลิกจ้างคนละเดือนละระหว่าง ๕,๔๕๐ บาท ถึง ๒๔,๕๒๐ บาท ต่อมาจำเลยบอกกล่าวเลิกจ้างโจทก์ทั้งเก้าสิบเจ็ดเป็นหนังสือ ลงวันที่ ๒๙ มิถุนายน ๒๕๔๑ ให้มีผลเป็นการเลิกจ้างในวันที่ ๑ สิงหาคม ๒๕๔๑ โจทก์ทั้งเก้าสิบเจ็ดได้รับทราบการบอกกล่าวเลิกจ้างจากจำเลยวันที่ ๓ กรกฎาคม ๒๕๔๑ ซึ่งเป็นการบอกกล่าวที่มิชอบ โจทก์ทั้งเก้าสิบเจ็ดมีสิทธิได้รับส