สิทธิไล่เบี้ยของผู้รับประกันภัยตามพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถ พ.ศ. 2535 และการรับช่วงสิทธิ
สิทธิไล่เบี้ยตามมาตรา 31 แห่ง พ.ร.บ.คุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถ พ.ศ. 2535 เป็นสิทธิที่เกิดขึ้นโดยผลของกฎหมายเฉพาะ มิใช่การรับช่วงสิทธิตามมาตรา 880 แห่ง ป.พ.พ. ผู้รับประกันภัยมีสิทธิไล่เบี้ยค่าเสียหายเบื้องต้นจากผู้ขับขี่ที่ประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรงและนายจ้างของผู้ขับขี่ได้ แต่ไม่มีสิทธิไล่เบี้ยจากผู้เ
โจทก์มีสิทธิไล่เบี้ยเอาค่าเสียหายเบื้องต้น 10,000 บาท จากจำเลยที่ 1 และจำเลยที่ 2 ได้ แต่ไม่มีสิทธิไล่เบี้ยเอาจากจำเลยที่ 3 และไม่มีสิทธิรับช่วงสิทธิเรียกค่าสินไหมทดแทนส่วนที่เกิน 10,000 บาท จากจำเลยที่ 1 และที่ 2
จำเลยที่ 3 เจ้าของรถยนต์โดยสารสาธารณะได้เอาประกันภัยคุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถกับโจทก์ จำเลยที่ 3 ว่าจ้างจำเลยที่ 2 ซ่อมรถ จำเลยที่ 1 ลูกจ้างของจำเลยที่ 2 ขับรถทดลองด้วยความประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรงชนผู้อื่นถึงแก่ความตาย โจทก์จ่ายค่าเสียหายเบื้องต้น 10,000 บาท และค่าสินไหมทดแทนอีก 40,000 บาท รวม 50,0
ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 7625/2541บริษัททิพยประกันภัย จำกัดโจทก์นายบุญอิฐ โคสะวี กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 880 พ.ร.บ.คุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถ พ.ศ.2535 ม. 7, ม. 20, ม. 31 กฎกระทรวง ฉบับที่ 6 (พ.ศ.2535) ออกตามความในพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถ พ.ศ.2535 จำเลยที่ 3 เป็นเจ้าของรถยนต์โดยสารสาธารณะ ซึ่งได้เอาประกันภัยประเภทคุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถกับโจทก์ จำเลยที่ 3 ได้ว่าจ้างจำเลยที่ 2 ซ่อมรถยนต์โดยสารคันดังกล่าว วันเกิดเหตุจำเลยที่ 1 ซึ่งเป็นลูกจ้างของจำเลยที่ 2 ได้ทำการซ่อมรถยนต์โดยสารคันดังกล่าวอันเป็นการกระทำในทางการที่จ้างของจำเลยที่ 2 ในการซ่อมรถจำเลยที่ 1 ได้ทดลองขับรถและขับด้วยความประมาทเลินเล่อเฉี่ยวชน ห.ซึ่งขับรถจักรยานยนต์มาในที่เกิดเหตุเป็นเหตุให้ ห.ถึงแก่ความตาย จำเลยที่ 2 และที่ 3 ได้ทำสัญญาประนีประนอมยอมความกับ ส.มารดาของ ห. ต่อมาโจทก์ใช้ค่าสินไหมทดแทนแก่ ส.เป็นเงิน 50,000 บาทดังนี้ ตามกรมธรรม์ประกันภัยพิพาทเป็นกรมธรรม์คุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถตามพ.ร.บ.คุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถ พ.ศ. 2535 ซึ่งบังคับให้เจ้าของรถจะต้องจัดให้มีการประกันตามมาตรา 7 เมื่อโจทก์ในฐานะผู้รับประกันภัยได้จ่ายค่าสินไหมทดแทนเป็นค่าเสียหายเบื้องต้น 10,000 บาท ตามกรมธรรมประกันภัยพิพาทข้อ 4 ซึ่งโจทก์จะต้องจ่ายค่าเสียหายเบื้องต้นโดยไม่ต้องรอการพิสูจน์ความรับผิดให้เสร็จสิ้นภายใน7 วัน นับแต่วันที่โจทก์ได้รับการร้องขอเป็นการปฏิบัติตาม พ.ร.บ.คุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถ พ.ศ. 2535 มาตรา 20 และกฏกระทรวงฉบับที่ 6 (พ.ศ. 2535) ออกตามความใน พ.ร.บ.ดังกล่าว โจทก์ย่อมมีสิทธิไล่เบี้ยเอาจากจำเลยที่ 1 ผู้ขับขี่รถที่ก่อให้เกิดความเสียหายเพราะประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรงได้ตาม พ.ร.บ.ดังกล่าวมาต