ลูกจ้างในงานขนส่งที่ไม่มีสิทธิได้รับค่าล่วงเวลาตามประกาศกระทรวงมหาดไทย ข้อ 36(3) แต่ทำงานเกินเวลาปกติ มีสิทธิได้รับค่าจ้างธรรมดาสำหรับเวลาที่ทำงานเกิน
ตามประกาศกระทรวงมหาดไทย ข้อ 36(3) ลูกจ้างที่ทำงานในงานขนส่งไม่มีสิทธิได้รับค่าล่วงเวลาในชั่วโมงที่ทำงานเกินเวลาทำงานปกติ แต่จำเลยยังคงมีหน้าที่ต้องจ่ายค่าจ้างให้แก่โจทก์สำหรับเวลาที่ทำงานเกินเวลาทำงานปกติ การที่ลูกจ้างไม่มีสิทธิได้รับค่าล่วงเวลาไม่ได้ตัดสิทธิที่จะได้รับค่าจ้างธรรมดาสำหรับเวลาที่ทำงา
ศาลฎีกาพิพากษาแก้คำพิพากษาศาลแรงงานกลาง ให้จำเลยจ่ายค่าจ้างสำหรับเวลาที่ทำงานเกินปกติแก่โจทก์ที่ 1 เป็นเงิน 8,462.16 บาท และแก่โจทก์ที่ 2 เป็นเงิน 4,812.60 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 15 ต่อปี นับแต่วันที่โจทก์แต่ละคนลาออกจนกว่าจะชำระเสร็จ นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลแรงงานกลาง
โจทก์ทั้งสองเป็นพนักงานขับรถและพนักงานต้อนรับประจำรถระหว่างจังหวัด ทำงานเกินวันละ 8 ชั่วโมง โดยไม่ได้รับอนุญาตจากอธิบดี ได้รับเงินเดือนน้อยและเบี้ยเลี้ยงเป็นรายเที่ยว จำเลยยอมรับว่าโจทก์ทำงานในวันหยุดตามประเพณีและวันหยุดพักผ่อนประจำปีแต่ยังไม่จ่ายค่าทำงานในวันหยุดดังกล่าว
ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2149/2529นาย จำลอง แสง เพชรโจทก์บ. จ. ก. ไทย เดินรถจำเลย ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 2, ข้อ 36ลูกจ้างที่ทำงานในงานขนส่งไม่มีสิทธิได้รับค่าล่วงเวลาในชั่วโมงที่ทำงานเกินเวลาทำงานปกติ แต่จำเลยก็คงมีหน้าที่ต้องจ่ายค่าจ้างให้แก่โจทก์สำหรับเวลาที่ทำงานเกินเวลาทำงานปกตินั้น หาใช่ว่าเมื่อลูกจ้างไม่มีสิทธิได้รับค่าล่วงเวลาแล้ว จะถูกตัดสิทธิมิให้ได้รับค่าจ้างธรรมดาไปด้วยไม่ แม้โจทก์ที่ 1 ที่ 2 ซึ่งเป็นพนักงานขับรถประจำทางระหว่างจังหวัดและพนักงานต้อนรับประจำรถจะได้เบี้ยเลี้ยงเป็นรายเที่ยว ก็ย่อมมีสิทธิได้ค่าตอบแทนสำหรับเวลาที่ทำงานเกินเวลาปกติตามจำนวนเวลาที่โจทก์ได้ทำงานเกินไปจากวันละ 8 ชั่วโมงนั้น โดยถือเกณฑ์คำนวณค่าจ้างเฉลี่ยเงินเบี้ยเลี้ยงรวมกับเงินเดือน จะได้ค่าจ้างเฉลี่ยวันละหรือชั่วโมงละเท่าใด แล้วนำค่าจ้างเฉลี่ยเป็นรายชั่วโมงนั้นมาคำนวณค่าจ้างดังกล่าวศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าทำงานในวันหยุดประจำสัปดาห์ ค่าทำงานในวันหยุดตามประเพณี และค่าทำงานในวันหยุดพักผ่อนประจำปีแก่โจทก์ทั้งสองพร้อมดอกเบี้ย โจทก์และจำเลยทั้งสองสำนวนอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า "โจทก์ทั้งสองสำนวนอุทธรณ์เป็นทำนองเดียวกันว่า จำเลยให้โจทก์ทั้งสองทำงานเกินเวลาวันละแปดชั่วโมงโดยไม่ได้รับอนุญาตจากอธิบดี หรือผู้ซึ่งอธิบดีมอบหมาย จึงต้องจ่ายค่าจ้างในชั่วโมงที่จำเลยให้โจทก์โจทก์ทำงานเกินเวลาปกติและเงินเบี้ยเลี้ยงที่จำเลยจ่ายแก่โจทก์ทั้งสอง มิใช่เป็นค่าตอบแทนการทำงานเกินเวลาปกตินั้นศาลฎีกาเห็นว่า ตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงานลงวันที่ 16 เมษายน 2515 ข้อ 36(3) ซึ่งกำหนดว่าลูกจ้างที่ทำงานในง