ปัญหาข้อกฎหมายเกี่ยวกับการประเมินค่ารายปีทรัพย์สินเพื่อจัดเก็บภาษีโรงเรือนและที่ดิน ว่าการประเมินโดยผู้ว่าราชการจังหวัดชลบุรีชอบด้วยกฎหมายหรือไม่
เมื่อไม่สามารถนำค่าเช่ามาเทียบเคียงได้ พนักงานเจ้าหน้าที่ต้องประเมินค่ารายปีขึ้นเองตามมาตรา 8 วรรคสอง แห่ง พ.ร.บ.ภาษีโรงเรือนและที่ดิน พ.ศ.2475 โดยหาฐานจากมูลค่าทรัพย์สินที่ให้เช่า และสามารถเทียบเคียงอัตราดอกเบี้ยเงินฝากธนาคารเพื่อคำนวณค่าเช่าได้
ค่ารายปีตามคำชี้ขาดของผู้ว่าราชการจังหวัดชลบุรีเป็นค่ารายปีที่ชอบด้วยกฎหมาย
ข้อเท็จจริงไม่ปรากฏว่ามีทรัพย์สินที่มีลักษณะคล้ายคลึงกับทรัพย์สินของโจทก์และมีการให้เช่ากันในเขตองค์การบริหารส่วนจังหวัดชลบุรี ผู้ว่าราชการจังหวัดชลบุรีจึงประเมินค่ารายปีโดยใช้มูลค่าทรัพย์สินคูณอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปี โดยลดมูลค่าเครื่องจักรลงกึ่งหนึ่งและลดค่ารายปีเหลือหนึ่งในสาม
ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 6337/2539บริษัทบางกอกโฟลทกลาส จำกัดโจทก์องค์การบริหารส่วนจังหวัดชลบุรี กับพวกจำเลย พ.ร.บ.ภาษีโรงเรือนและที่ดิน พ.ศ.2475 ม. 8 วรรคสอง ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง กำหนดหลักเกณฑ์การประเมินค่ารายปีของทรัพย์สิน ลงวันที่ 30 มีนาคม 2535 เมื่อข้อเท็จจริงไม่ปรากฏจากการนำสืบของโจทก์และจำเลยว่าในเขตของหน่วยงานบริหารราชการส่วนท้องถิ่นขององค์การบริหารส่วนจังหวัดชลบุรีจำเลยที่ 1 นั้น มีลักษณะของทรัพย์สิน ขนาด พื้นที่ ทำเลที่ตั้ง และบริการสาธารณะที่ทรัพย์สินนั้นได้รับประโยชน์คล้ายคลึงกันกับทรัพย์สินของโจทก์ มีการให้เช่ากันอันสามารถนำค่าเช่ามาเทียบเคียงในการประเมินค่ารายปีทรัพย์สินของโจทก์ตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง กำหนดหลักเกณฑ์การประเมินค่ารายปีของทรัพย์สิน ลงวันที่ 30มีนาคม 2535 ได้ พนักงานเจ้าหน้าที่จึงต้องประเมินค่ารายปีแห่งทรัพย์สินขึ้นเองให้เห็นได้ว่าเป็นจำนวนเงินซึ่งทรัพย์สินนั้นสมควรให้เช่าได้ในปีหนึ่ง ๆ ตามความหมายที่บัญญัติไว้ในมาตรา 8 วรรคสอง แห่ง พ.ร.บ. ภาษีโรงเรือนและที่ดิน พ.ศ. 2475โดยหาฐานในการคำนวณจากมูลค่าของทรัพย์สินที่ให้เช่า ด้วยเหตุผลที่ว่าการให้เช่าเป็นการหาประโยชน์จากทรัพย์สิน ดังนั้น มูลค่าของทรัพย์สินที่ให้เช่าย่อมเป็นสิ่งที่ผู้ให้เช่าต้องคำนึงถึงและนำมาใช้เป็นฐานของการคำนวณหาจำนวนเงินค่าเช่าได้กล่าวคือ ทรัพย์สินมีมูลค่าน้อยก็สมควรได้ค่าเช่าน้อยกว่าทรัพย์สินที่มีมูลค่ามากและค่าเช่านั้นเกิดขึ้นตามระยะเวลาของการเช่าหรือระยะเวลาในการใช้ทรัพย์ที่เช่า ใกล้เคียงกับประโยชน์ที่ผู้ฝากเงินได้รับดอกเบี้ยจากธนาคารตามฐานของจำนวนเงินที่ฝากประกอบระยะเวลาที่ฝาก ดังนั้น อัตราดอกเบี้ยจึงนำมาเทียบเคียงเพื่อใช้ในการคำนวณหาจำนวนค่