ฎีกาที่ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1257/2534

ประเด็นกฎหมาย

การเกษียณอายุของพนักงานรัฐวิสาหกิจตาม พ.ร.บ.คุณสมบัติมาตรฐานฯ ถือเป็นการเลิกจ้างตามกฎหมายแรงงานหรือไม่

หลักกฎหมาย

พระราชบัญญัติคุณสมบัติมาตรฐานสำหรับกรรมการและพนักงานรัฐวิสาหกิจ พ.ศ. 2518 มาตรา 9, 11 เป็นเพียงการกำหนดคุณสมบัติทั่วไปของพนักงาน มิได้ยกเว้นการเป็นเลิกจ้างตามกฎหมายแรงงาน การที่จำเลยให้โจทก์พ้นจากตำแหน่งเพราะเกษียณอายุจึงเป็นการเลิกจ้างตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 46

คำวินิจฉัย

การที่จำเลยให้โจทก์ทุกคนพ้นจากตำแหน่งเพราะเกษียณอายุเป็นการเลิกจ้างตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน จำเลยต้องจ่ายค่าชดเชยให้แก่โจทก์ ศาลฎีกาพิพากษายืนตามศาลแรงงานกลาง

ข้อเท็จจริงสำคัญ

โจทก์ทุกคนเป็นลูกจ้างของจำเลย (กระทรวงการคลัง) ทำงานติดต่อกันเกิน 3 ปี จำเลยให้โจทก์พ้นจากตำแหน่งเพราะเกษียณอายุเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม 2533 โดยโจทก์ไม่มีความผิด และจำเลยยังไม่จ่ายค่าชดเชย

กฎหมายที่เกี่ยวข้อง

เนื้อหาคำพิพากษา (บางส่วน)

ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1257/2534นาย มา นพ แก้ว กำเนิด กับพวกโจทก์กระทรวงการคลังจำเลย พ.ร.บ.คุณสมบัติมาตรฐานสำหรับกรรมการและพนักงานรัฐวิสาหกิจ พ.ศ.2518 ข้อ 9, ข้อ 11 ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 46, ข้อ 47พระราชบัญญัติคุณสมบัติมาตรฐานสำหรับกรรมการและพนักงานรัฐวิสาหกิจ พ.ศ. 2518 มาตรา 9,11 ที่แก้ไขแล้วบัญญัติว่าพนักงานรัฐวิสาหกิจที่มีอายุครบหกสิบปีบริบูรณ์ถือว่าขาดคุณสมบัติและเป็นอันพ้นจากตำแหน่งนั้น เป็น การ กำหนดคุณสมบัติโดยทั่ว ๆ ไปของพนักงานและเป็น บทบัญญัติให้รัฐวิสาหกิจผู้เป็นนายจ้างถือปฏิบัติเป็นแนวเดียวกันเท่านั้นส่วนจะเป็นการเลิกจ้างหรือ ไม่ต้องพิจารณาตามประกาศกระทรวงมหาดไทยเรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 46 ซึ่งได้ให้ความหมายของคำว่าการเลิกจ้างไว้ว่า การที่นายจ้างให้ลูกจ้างออกจากงานปลดออกจากงาน หรือไล่ออกจากงานโดยที่ลูกจ้างไม่ได้กระทำความผิดตามข้อ 47 อันหมายถึงการที่ให้นายจ้าง ให้ลูกจ้างออกจากงานไม่ว่ากรณีใด ๆ โดยลูกจ้างไม่ได้กระทำความผิดที่ระบุไว้ ดังนั้น การที่จำเลยให้โจทก์ทุกคนพ้นจากตำแหน่งตามพระราชบัญญัติดังกล่าวเพราะเกษียณอายุ จึงเป็นการเลิกจ้างตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ดังกล่าวคดีทั้งสี่สิบสำนวนนี้ ศาลแรงงานกลางมีคำสั่งให้รวมพิจารณาพิพากษากับคดีอื่นอีก 2 สำนวน ซึ่งโจทก์ทั้งสองสำนวนดังกล่าวได้ถอนฟ้องในระหว่างพิจารณา โดยให้เรียกโจทก์ตามลำดับสำนวนว่า โจทก์ที่ 1ถึงโจทก์ที่ 13 และโจทก์ที่ 16 ถึงโจทก์ที่ 42 โจทก์ทั้งสี่สิบสำนวนฟ้องว่าจำเลยจ้างโจทก์ทุกคนเป็นลูกจ้างทำงานที่โรงงานยาสูบกระทรวงการค้า โจทก์ทุกคนทำงานติดต่อกันมาเกินกว่า 3 ปี โจทก์ที่ 1โจทก์ที่ 2 โจทก์ที่ 5 โจทก์ที่ 7 โจทก์ที่