ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3191 - 3293/2529นาย อดิศักดิ์ อัจจมาลย์วราห์ กับพวกโจทก์องค์การเหมืองแร่จำเลย ป.พ.พ. ม. 582 ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 46, ข้อ 75จำเลยเป็นรัฐวิสาหกิจซึ่งเป็นนิติบุคคลจัดตั้งขึ้นโดยพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งองค์การเหมืองแร่พ.ศ.2520การที่ได้มีพระราชกฤษฎีกายกเลิกพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งองค์การเหมืองแร่พ.ศ.2520พ.ศ.2528ใช้บังคับมีผลเพียงทำให้จำเลยต้องเลิกกิจการเพื่อสะสางกิจการของจำเลยให้สิ้นสภาพจากการเป็นนิติบุคคลต่อไปเท่านั้นหามีผลทำให้ลูกจ้างของจำเลยสิ้นสภาพจากการเป็นลูกจ้างของจำเลยไปในตัวไม่การที่จำเลยจะเลิกจ้างลูกจ้างจึงต้องอยู่ภายใต้บังคับแห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา582โดยต้องบอกกล่าวล่วงหน้า. โจทก์เป็นลูกจ้างชั่วคราวของจำเลยโดยจำเลยออกคำสั่งบรรจุโจทก์เป็นรายเดือนแต่โจทก์เป็นลูกจ้างจำเลยติดต่อกันเป็นเวลาหลายปีจึงไม่ถือว่าเป็นการจ้างที่มีกำหนดระยะเวลาการจ้างไว้แน่นอนเมื่อโจทก์ทำงานติดต่อกันมาเกิน120วันย่อมมีสิทธิเช่นเดียวกับลูกจ้างประจำจำเลยถูกยุบเลิกอันเป็นเหตุให้จำเลยต้องเลิกจ้างโจทก์โดยที่โจทก์ไม่ได้กระทำความผิดจำเลยจึงต้องจ่ายค่าชดเชยให้โจทก์.โจทก์ ทั้ง หนึ่งร้อยสาม สำนวน ฟ้อง ใจความ ทำนอง เดียว กัน ว่าจำเลย ได้ จ้าง โจทก์ ทุกคน เป็น ลูกจ้าง รายวัน ชั่วคราว แต่ ได้ทำงาน ติดต่อ กัน เป็น เวลา เกินกว่า หนึ่งร้อยยี่สิบ วัน ต่อมา จำเลยได้ เลิกจ้าง โจทก์ เนื่องจาก จำเลย เลิก กิจการ โดย โจทก์ ไม่ ได้กระทำ ผิด และ จำเลย ไม่ ได้ บอกกล่าว ล่วงหน้า จำเลย ไม่ ยอม จ่ายค่าชดเชย และ สินจ้าง แทน การ บอกกล่าว ล่วงหน้า ขอ ให้ บังคับ จำเลยจ่าย ค่าชดเชย สินจ้าง แทน การ บอกกล่าว ล่วงหน้า พร้อม ดอกเบี้ย แก่โจทก์ จำเ