ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3852/2535นาง วันเพ็ญ ถือ ความ ตรงโจทก์บริษัท ไทย ว๊าปนิตติ้ง จำกัดจำเลย ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 47เหตุที่จำเลยถือเป็นข้ออ้างในการเลิกจ้างโจทก์ปรากฏ ตามคำสั่งของโจทก์เรื่องเลิกจ้างพนักงานแล้ว การที่จำเลย อ้างเหตุต่าง ๆ ที่มิได้ระบุไว้ในคำสั่งเลิกจ้างนั้นมาใน คำให้การ จึงมิใช่เหตุที่จำเลยจะนำมาใช้อ้างในการเลิกจ้าง โจทก์ได้ ข้ออ้างตามคำให้การของจำเลยดังกล่าวจึงไม่เป็น สาระแก่คดี ชอบที่ศาลจะไม่รับวินิจฉัยให้ และเมื่อเหตุที่ จำเลยอ้างในคำสั่งเลิกจ้างนั้น มิใช่เหตุที่จำเลยจะ เลิกจ้างโจทก์โดยไม่ต้องจ่ายค่าชดเชย จำเลยจึงมีหน้าที่ต้องจ่ายค่าชดเชยแก่โจทก์โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นลูกจ้างจำเลย เริ่มเข้าทำงานเมื่อวันที่ 23 สิงหาคม 2532 ทำหน้าที่แม่บ้านทั่วไป ได้รับค่าจ้างอัตราสุดท้ายวันละ 115 บาท กำหนดจ่ายค่าจ้างทุกวันที่ 15และวันสิ้นเดือน ต่อมาวันที่ 24 มิถุนายน 2535 จำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยโจทก์ไม่มีความผิดและไม่ได้บอกกล่าวล่วงหน้าตามกฎหมายโจทก์ทำงานกับจำเลยติดต่อกันมาเกินกว่า 1 ปี มีสิทธิได้รับค่าชดเชยไม่น้อยกว่าค่าจ้างอัตราสุดท้าย 90 วัน เป็นเงิน10,350 บาท และมีสิทธิได้รับสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้ารวม 18 วัน เป็นเงิน 2,070 บาท แต่จำเลยไม่ยอมจ่าย ขอให้บังคับจำเลยจ่ายค่าชดเชยจำนวน 10,350 บาท และสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าจำนวน 2,070 บาท แก่โจทก์จำเลยให้การว่า โจทก์เริ่มเข้าทำงานกับจำเลยเมื่อวันที่11 พฤศจิกายน 2532 จำเลยเลิกจ้างโจทก์เมื่อวันที่ 24 มิถุนายน2535 เนื่องจากโจทก์ไม่ปฏิบัติตามระเบียบข้อบังคับในการทำงานและคำสั่งอันชอบด้วยกฎหมายของจำเลยเรื่องการลากิจและการลาพักผ่อนประจำปี ซึ่งกำหนดไว้ว่าจะต้องยื่