อำนาจฟ้องกรุงเทพมหานครในคดีคำสั่งทางปกครองเกี่ยวกับการควบคุมอาคาร และลำดับขั้นตอนการออกคำสั่งตาม พ.ร.บ. ควบคุมอาคาร พ.ศ. 2522
การออกคำสั่งตาม พ.ร.บ. ควบคุมอาคาร พ.ศ. 2522 เป็นอำนาจของเจ้าพนักงานท้องถิ่น ซึ่งในเขตกรุงเทพมหานครคือผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร มิใช่กรุงเทพมหานครในฐานะนิติบุคคล ดังนั้น กรุงเทพมหานครจึงไม่ใช่ผู้โต้แย้งสิทธิ โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องกรุงเทพมหานคร นอกจากนี้ มาตรา 40 (3) มิได้กำหนดลำดับขั้นตอนที่เคร่งครัด แ
พิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ ให้ยกฟ้องโจทก์ ค่าฤชาธรรมเนียมชั้นฎีกาให้เป็นพับ
โจทก์เป็นเจ้าของอาคารที่ดัดแปลงโดยไม่ได้รับอนุญาต เจ้าพนักงานท้องถิ่น (ผู้อำนวยการเขตบางกอกใหญ่ในฐานะผู้ปฏิบัติราชการแทนผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร) มีคำสั่งให้ระงับการดัดแปลงและให้แก้ไขยื่นคำขอรับใบอนุญาต โจทก์อุทธรณ์คำสั่ง คณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์วินิจฉัยว่าคำสั่งชอบด้วยกฎหมาย โจทก์จึงฟ้องกรุงเทพมหา
ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 8847/2543นางสาวศิริวรรณ เกษรกุหลาบโจทก์กรุงเทพมหานคร กับพวกจำเลย ป.วิ.พ. พ.ร.บ.ควบคุมอาคาร พ.ศ.2522 ม. 4, ม. 40 (1), , ม. 41การออกคำสั่งอนุญาตหรือไม่อนุญาตให้ผู้ใดก่อสร้าง ดัดแปลง รื้อถอน หรือเคลื่อนย้ายอาคารตาม พ.ร.บ. ควบคุมอาคาร พ.ศ. 2522 เป็นอำนาจหน้าที่ของเจ้าพนักงานท้องถิ่น สำหรับในเขตกรุงเทพมหานครหมายถึงผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานครจำเลยที่ 2 ดังนั้น การที่ ส. ผู้อำนวยการเขตบางกอกใหญ่ในฐานะผู้ปฏิบัติราชการแทนจำเลยที่ 2 มีคำสั่งให้โจทก์ระงับการดัดแปลงอาคาร จึงเห็นได้ว่าคำสั่งดังกล่าวเป็นคำสั่งของจำเลยที่ 2 โดยเฉพาะ มิใช่คำสั่งของกรุงเทพมหานครจำเลยที่ 1 จำเลยที่ 1 จึงมิใช่ผู้โต้แย้งสิทธิของโจทก์ โจทก์ย่อมไม่มีอำนาจฟ้องจำเลยที่ 1 พ.ร.บ. ควบคุมอาคาร มาตรา 40 (3) ที่กำหนดให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจพิจารณามีคำสั่งตามมาตรา 41 คือสั่งโดยกำหนดเวลาให้เจ้าของอาคารยื่นคำขออนุญาตให้ถูกต้องภายใน 30 วัน นับแต่วันที่ได้มีคำสั่งตามมาตรา 40 (1) นั้น เป็นบทบังคับให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นต้องพิจารณามีคำสั่งตามมาตรา 41 ภายในเวลาอันสมควร มิใช่บังคับให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นต้องมีคำสั่งตามมาตรา 40 (1) เสียก่อนหรือบังคับให้คำสั่งตามมาตรา 40 (1) ต้องมีผลบังคับไปชั่วระยะเวลาหนึ่งก่อนจึงจะพิจารณามีคำสั่งดังที่บัญญัติไว้ตามมาตรา 40 (3) ได้ ดังนั้นคำสั่งที่ให้โจทก์ระงับการดัดแปลงอาคารและคำสั่งที่ให้โจทก์แก้ไขและยื่นคำขอรับใบอนุญาตฉบับใดจะออกก่อนหลังกันอย่างไรและลงวันที่ในคำสั่งหรือไม่จึงไม่ใช่ข้อสำคัญ คำสั่งของเจ้าพนักงานท้องถิ่นทั้งสองฉบับและคำวินิจฉัยอุทธรณ์จึงชอบด้วยกฎหมายและไม่มีเหตุจะเพิกถอนโจทก์ฟ้องขอให้เพิกถอนคำวินิจฉัยอุทธรณ์ที่ 740-43/2540 ข