ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 48
ตัวบท
มาตรา 48 ถ้าบุคคลใดไปเสียจากภูมิลำเนาหรือถิ่นที่อยู่โดยมิได้ตั้งตัวแทนผู้รับมอบอำนาจทั่วไปไว้ และไม่มีใครรู้แน่ว่าบุคคลนั้นยังมีชีวิตอยู่หรือไม่ เมื่อผู้มีส่วนได้เสียหรือพนักงานอัยการร้องขอ ศาลจะสั่งให้ทำการอย่างหนึ่งอย่างใดไปพลางก่อนตามที่จำเป็นเพื่อจัดการทรัพย์สินของบุคคลผู้ไม่อยู่นั้นก็ได้ เมื่อเวลาได้ล่วงเลยไปหนึ่งปีนับแต่วันที่ผู้ไม่อยู่นั้นไปเสียจากภูมิลำเนาหรือถิ่นที่อยู่ และไม่มีผู้ใดได้รับข่าวเกี่ยวกับบุคคลนั้นประการใดเลยก็ดี หรือหนึ่งปีนับแต่วันมีผู้ได้พบเห็นหรือได้ทราบข่าวมาเป็นครั้งหลังสุดก็ดี เมื่อบุคคลตามวรรคหนึ่งร้องขอ ศาลจะตั้งผู้จัดการทรัพย์สินของผู้ไม่อยู่ขึ้นก็ได้
ฎีกาที่อ้างมาตรานี้
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1112/2546
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1112/2546
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 7353/2550
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2516/2549
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2516/2549
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 181/2521 — การแจ้งทะเบียนสำมะโนครัวย้ายที่อยู่ยังไม่เป็นการย้ายภูมิลำเนาจนกว่าจะได้ย้ายถิ่นที่อยู่เปลี่ยนภูมิลำเนาจริง และการมีหนี้สินล้นพ้นตัวในคดีล้มละลาย
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 7353/2550
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1112/2546