ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 319
ตัวบท
มาตรา 319 ผู้ใดพรากผู้เยาว์อายุกว่าสิบห้าปี แต่ยังไม่เกินสิบแปดปีไปเสียจากบิดามารดา ผู้ปกครอง หรือผู้ดูแล เพื่อหากำไรหรือเพื่อการอนาจาร โดยผู้เยาว์นั้นเต็มใจไปด้วย ต้องระวางโทษ จำคุกตั้งแต่สองปีถึงสิบปี และปรับตั้งแต่สี่หมื่นบาทถึงสองแสนบาท ผู้ใดโดยทุจริต ซื้อ จำหน่าย หรือรับตัวผู้เยาว์ซึ่งถูกพรากตามวรรคแรก ต้องระวางโทษเช่นเดียวกับผู้พรากนั้น
ฎีกาที่อ้างมาตรานี้
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 6694/2540
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2492/2552
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 7841/2552
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 7695/2551
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1610/2551
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4175/2540
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 6694/2540
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 6634/2546
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4197/2547
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1800/2541
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 354/2542
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4426/2548
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 7820/2549
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5989/2548
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 119/2517 — การพรากผู้เยาว์โดยหลอกลวง ถือว่าผู้เยาว์ไม่เต็มใจไปด้วย และศาลสามารถลงโทษตามมาตรา 319 ได้แม้ข้อเท็จจริงจะเข้าองค์ประกอบมาตรา 318
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 911/2517 — ความผิดฐานเรียกค่าไถ่ตามมาตรา 313 กับความผิดฐานพรากผู้เยาว์เพื่อหากำไรตามมาตรา 319 เป็นกรรมเดียวหรือไม่ เมื่อไม่ปรากฏเจตนาเพื่อหากำไร
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3766/2543