การนำค่าครองชีพมาหักออกจากค่าจ้างระหว่างลงอู่เพื่อคำนวณความขาดของค่าจ้างขั้นต่ำได้หรือไม่
ค่าจ้างระหว่างลงอู่เป็นเงินคนละส่วนกับค่าครองชีพ จึงไม่สามารถนำค่าครองชีพมาหักออกเพื่อคำนวณความขาดของค่าจ้างขั้นต่ำได้
พิพากษาแก้เป็นว่า ให้จำเลยจ่ายเงินค่าจ้างเป็นเงิน 112 บาท พร้อมดอกเบี้ยแก่โจทก์
พนักงานขับรถถูกสั่งลงอู่ได้รับค่าตอบแทนวันละ 54 บาท ซึ่งเท่ากับอัตราค่าจ้างขั้นต่ำขณะนั้น แต่มีค่าครองชีพแยกต่างหาก เมื่ออัตราขั้นต่ำเพิ่มขึ้น โจทก์เรียกร้องส่วนต่าง
ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4152/2528นายชูศักดิ์ วิไลพรเจริญโจทก์องค์การขนส่งมวลชนกรุงเทพจำเลย ป.พ.พ. ม. 575 ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงาน ลงวันที่ 16 เมษายน พ.ศ.2515 ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง อัตราค่าจ้างขั้นต่ำ (ฉบับที่ 15) ลงวันที่ 21 ธันวาคม 2527 คำสั่งของจำเลยที่ 3507/2523 กำหนดอัตราค่าตอบแทนพนักงานขับรถระหว่างลงอู่วันละ 54 บาท ตามอัตราค่าจ้างแรงงานขั้นต่ำขณะออกคำสั่งนี้จำเลยได้จ่ายเงินค่าครองชีพแก่พนักงานและลูกจ้างตามคำสั่งที่ 2121/2523 อยู่อีกส่วนหนึ่งแล้วดังนี้เห็นได้ว่า ค่าจ้างระหว่างลงอู่วันละ 54 บาทนั้น ถือเอาอัตราค่าจ้างแรงงานขั้นต่ำเป็นหลักโดยไม่รวมค่าครองชีพเมื่อมีประกาศกระทรวงมหาดไทยเรื่องอัตราค่าจ้างขั้นต่ำ กำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำเป็นวันละ 70 บาท ค่าจ้างระหว่างลงอู่ตามคำสั่งดังกล่าวก็ต้องเปลี่ยนเป็นวันละ 70 บาท ด้วยเพราะเงินจำนวนนี้เป็นคนละส่วนกับค่าครองชีพจะนำเอาค่าครองชีพมาหักออกหาได้ไม่โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นลูกจ้างตำแหน่งพนักงานขับรถของจำเลย เมื่อวันที่ ๖ มิถุนายน ๒๕๒๘ ถึงวันที่ ๑๓ มิถุนายน ๒๕๒๘ เว้นวันที่ ๘ มิถุนายน ๒๕๒๘ รวม ๗ วันจำเลยได้สั่งให้โจทก์ปฏิบัติหน้าที่ประจำอู่รถและจ่ายค่าจ้างให้วันละ ๕๔ บาท ต่ำกว่าอัตราค่าจ้างขั้นต่ำตามกฎหมาย ขอให้บังคับจำเลยจ่ายเงินที่ขาดจำนวน ๒๓๑ บาท พร้อมดอกเบี้ยให้โจทก์ จำเลยให้การว่า โจทก์ขับรถด้วยความประมาททำให้ผู้โดยสารได้รับบาดเจ็บ จำเลยจึงให้โจทก์ลงอู่เพื่อติดต่ออุบัติเหตุต่าง ๆ ที่จำเลยจ่ายค่าจ้างให้โจทก์วันละ ๕๔ บาท ต่ำกว่ากฎหมาย เนื่องด้วยระหว่างนั้นโจทก์ถูกสั่งงดการปฏิบัติหน้าที่ ตามระเบียบจำเลยจะไม่จ่ายเงินให้ก็ได้ จำเลยจ่ายค่าครองชีพให้โจทก์เดือนละ ๔๐๐ บาท เท่ากับวันละ