จำเลยไม่ได้อ้างกฎหมายพิเศษในคำให้การ สามารถยกขึ้นในชั้นฎีกาได้หรือไม่
การเช่าทรัพย์อยู่ในบังคับ ป.พ.พ. หากจำเลยจะอ้างความคุ้มครองตามกฎหมายพิเศษต้องยกขึ้นต่อสู้ในคำให้การตาม ป.วิ.พ. ม.177 มิฉะนั้นจะยกในชั้นฎีกาไม่ได้
พิพากษายืน ให้ขับไล่จำเลยและบริวารออกจากที่ดิน พร้อมชำระค่าเช่านาที่ค้างและค่าเสียหายตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์
จำเลยไม่ได้อ้าง พ.ร.บ.ควบคุมการเช่านาในคำให้การ แต่ศาลชั้นต้นหยิบยก พ.ร.บ.การเช่าที่ดินเพื่อเกษตรกรรมวินิจฉัยยกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์และฎีกา
ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 833 - 834/2533นางลออง สุกแช่ม กับพวกโจทก์นางใบ ศรีวรรณจำเลย ป.พ.พ. ม. 537, ม. 560 ป.วิ.พ. ม. 177 วรรคสอง พ.ร.บ.ควบคุมการเช่านา พ.ศ.2517 พ.ร.บ.การเช่าที่ดินเพื่อเกษตรกรรม พ.ศ.2524 การเช่าทรัพย์อยู่ในบังคับแห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ลักษณะเช่าทรัพย์หากจำเลยจะอ้างความคุ้มครองตามกฎหมายพิเศษก็ต้องยกขึ้นต่อสู้ไว้ เพราะตามป.วิ.พ. มาตรา 177 บัญญัติให้จำเลยแสดงโดยแจ้งชัดในคำให้การว่า จำเลยยอมรับหรือปฏิเสธข้ออ้างของโจทก์ทั้งสิ้นหรือบางส่วนรวมทั้งเหตุแห่งการนั้น เมื่อตามคำให้การของจำเลยไม่ได้อ้างสิทธิหรือความคุ้มครองตาม พ.ร.บ.ควบคุมการเช่านา พ.ศ. 2517 อันเป็นกฎหมายพิเศษขึ้นต่อสู้คดี จำเลยจึงยกขึ้นกล่าวอ้างในชั้นฎีกาไม่ได้และที่ศาลชั้นต้นหยิบยก พ.ร.บ. การเช่าที่ดินเพื่อเกษตรกรรมพ.ศ. 2524 โดยจำเลยมิได้ให้การต่อสู้ไว้ขึ้นวินิจฉัย จึงไม่ชอบเมื่อจำเลยค้างชำระค่าเช่านาพิพาทรวม 2 ปี โจทก์ย่อมมีสิทธิบอกเลิกการเช่า ฟ้องขับไล่ เรียกค่าเช่าที่ค้างชำระและค่าเสียหายจากจำเลยได้โจทก์ทั้งสองสำนวนฟ้องว่า ที่ดินพิพาทเป็นของโจทก์ จำเลยเช่าที่ดินดังกล่าวทำนา ต่อมาผิดนัดไม่ชำระค่าเช่าที่ค้าง โจทก์บอกเลิกการเช่าต่อจำเลยแล้ว จำเลยเพิกเฉย ขอให้พิพากษาขับไล่จำเลยและบริวารออกไปจากที่ดินตามฟ้องของโจทก์ ให้จำเลยชำระค่าเช่านาปี พ.ศ.๒๕๒๓ ถึงปี พ.ศ. ๒๕๒๕ รวมเป็นเงิน ๒๒,๐๐๐ บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยในต้นเงิน ๑๔,๐๐๐ บาท นับแต่วันที่ ๑ เมษายน ๒๕๒๕ เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ และให้จำเลยใช้ค่าเสียหายปีละ ๔๐,๐๐๐ บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปี นับแต่ปี พ.ศ. ๒๕๒๖ เป็นต้นไปจนกว่าจำเลยและบริวารจะออกไปจากที่ดินตามฟ้องของโจทก์ จำเลยทั้งสองสำนวนให้การต่