ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 537
ตัวบท
มาตรา 537 อันว่าเช่าทรัพย์สินนั้น คือสัญญาซึ่งบุคคลคนหนึ่งเรียกว่า ผู้ให้เช่า ตกลงให้บุคคลอีกคนหนึ่งเรียกว่า ผู้เช่า ได้ใช้หรือได้รับประโยชน์ในทรัพย์สินอย่างใดอย่างหนึ่งชั่วระยะเวลาอันมีจำกัด และผู้เช่าตกลงจะให้ค่าเช่าเพื่อการนั้น
ฎีกาที่อ้างมาตรานี้
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 407/2545
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1130/2545
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1276/2499
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 237/2507 — ผู้เช่าที่เปลี่ยนวัตถุประสงค์จากการอยู่อาศัยเป็นการค้า ไม่ได้รับความคุ้มครองตาม พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่าเคหะและที่ดิน พ.ศ. 2504
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3254/2545
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2906/2545
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4979/2545
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4796/2540
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4486/2545
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 485/2507 — ผู้ซื้อเรือนที่หลุดจากการขายฝากซึ่งเข้าอยู่แทนผู้เช่าเดิมและชำระค่าเช่าให้ผู้ให้เช่า แต่ผู้ให้เช่ายังออกใบเสร็จในนามผู้เช่าเดิม จะถือว่าผู้ซื้อมีนิติส
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 7341/2542
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1082/2545
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 316/2495
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 651/2495
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 992/2495
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1465/2495
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5071/2545
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5366/2545
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5730/2545
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 6967/2545