การปิดกั้นน้ำไหลจากที่นาสูงไปต่ำไม่เข้าข่ายละเมิด ม. 1339 และข้ออ้างภารจำยอมโดยอายุความห้ามฎีกา
น้ำที่ไหลเข้าที่นาไม่ใช่น้ำไหลตามธรรมดาจากที่สูงไปต่ำ ไม่อยู่ภายใต้ ม. 1339 และ ม. 1355 ข้ออ้างภารจำยอมโดยอายุความที่ไม่ได้ว่ากล่าวในศาลชั้นต้นเป็นข้อที่ไม่ตรงกับรูปเรื่องและห้ามฎีกาตาม ม. 249
พิพากษายกฟ้องและยกฎีกาของโจทก์
ที่นาจำเลยสูงกว่าที่นาโจทก์ ติดลำเหมือง โจทก์เปิดคันนาจำเลยให้น้ำไหลเข้าทำนา 13 ปี จำเลยปิดกั้นน้ำ โจทก์ฟ้องละเมิด ม. 1339 และอ้างภารจำยอมโดยอายุความ
ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1338/2533นางเพี้ยม หาญณรงค์ กับพวกโจทก์นายพิม แผ่จิตจำเลย ป.พ.พ. , ม. 1355 ป.วิ.พ. ม. 172, ม. 249โจทก์ฟ้องตั้งรูปคดีว่า ที่นาจำเลยสูงกว่าที่นาโจทก์ การทำนาของโจทก์ต้องอาศัยน้ำจากลำเหมืองซึ่งผ่านที่นาจำเลยโดยเปิดคันนาจำเลยให้น้ำซึ่งไหลตามธรรมดาจากที่นาจำเลยเข้าไปสู่ที่นาโจทก์จำเลยปิดกั้นคันนาของจำเลยไม่ยอมให้น้ำไหลเข้าสู่ที่นาโจทก์ทำให้โจทก์เสียหาย ขอให้จำเลยเปิดคันนาและเรียกค่าเสียหาย เป็นการฟ้องว่าจำเลยใช้สิทธิโดยฝ่าฝืน ป.พ.พ. มาตรา 1339 อันเป็นการละเมิดต่อโจทก์ เมื่อศาลล่างทั้งสองวินิจฉัยว่าน้ำที่ไหลเข้าที่นาจำเลยไม่ใช่น้ำที่ไหลตามธรรมดาจากที่ดินสูงไปสู่ที่ดินต่ำ มิใช่กรณีตาม ป.พ.พ. มาตรา 1339 และมิใช่กรณีเป็นการชักน้ำไว้เกินกว่าจำเป็นเพื่อประโยชน์ในการทำนาของจำเลย ตาม ป.พ.พ.มาตรา 1355 ฎีกาโจทก์ที่ว่าจำเลยยอมเปิดคันนาให้น้ำไหลผ่านที่นาจำเลยเข้าสู่ที่นาโจทก์เพื่อให้โจทก์ใช้ทำนาติดต่อกันมาเกินกว่า 10 ปี โจทก์ย่อมได้ภารจำยอมโดยอายุความนั้น จึงไม่ตรงกับรูปเรื่องและเป็นข้อที่มิได้ว่ากล่าวกันมาแล้วในศาลชั้นต้น ต้องห้ามฎีกาตามป.วิ.พ. มาตรา 249โจทก์ฟ้องว่า จำเลยมีที่นาติดกับที่นาของโจทก์ ที่นาของจำเลยติดกับลำเหมืองสาธารณะและสูงกว่าที่นาของโจทก์ การทำนาของโจทก์ทุกปีต้องอาศัยน้ำจากลำเหมืองโดยเปิดน้ำจากลำเหมืองป่านที่นาจำเลยโดยเปิดคันนาจำเลยให้น้ำซึ่งไหลตามธรรมดาจากที่ดินสูงของจำเลยไปสู่ที่ดินของโจทก์ซึ่งเป็นที่ดินต่ำกว่า โดยทำนาในลักษณะนี้ตลอดมาเป็นเวลา ๑๓ ปีแล้ว ปี ๒๕๒๘ จำเลยปิดกั้นคันนาของจำเลยไม่ยอมให้โจทก์เปิดคันนาให้น้ำจากลำเหมืองไหลไปสู่ที่นาของโจทก์โจทก์ทำนาไม่ได้ การกระทำของจำเลยทำให้โจทก์ได้รับความเสียหายรวมเป็นเงินทั้งสิ้