ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4645/2540นางสาว อำนวย พ่วง เจริญ กับพวกโจทก์นาง นวลศรี โคกจินดาจำเลย ป.พ.พ. ม. 386, ม. 388, ม. 420, ม. 1298จำเลยยินยอมให้โจทก์ใช้ทางพิพาทได้ แต่เมื่อไม่มีข้อกำหนดเวลากันไว้ โจทก์จึงใช้ทางได้ตราบเท่าที่จำเลยยินยอมหากจำเลยไม่ยินยอมโจทก์ก็ไม่มีสิทธิใช้ทาง เพราะสิทธิของโจทก์เกิดจากความยินยอมของจำเลยแม้การที่จำเลยอนุญาตให้โจทก์สร้างทาง>ได้ทำสัญญากันไว้เป็นหนังสือ แต่ในกรณีบอกเลิกสัญญาเช่นนี้ ไม่มีกฎหมายบังคับไว้ว่าจะต้องบอกเลิกสัญญาเป็นหนังสือจำเลยจะบอกเลิกสัญญาเป็นหนังสือหรือไม่ก็ได้ ดังนั้นการที่จำเลยนำลวดหนามขึงกั้นทางพิพาทไว้จึงเป็นการบอกเลิกสัญญาโดยปริยายแล้วโจทก์ฟ้องว่า จำเลยเป็นผู้ถือกรรมสิทธิ์ที่ดินโฉนดเลขที่ 57452 โจทก์ทั้งสามและจำเลยพร้อมทั้งเจ้าของที่ดินโฉนดเลขที่ 1281 และ 25920 ได้ตกลงทำถนนเชื่อมจากซอยประสพสุขผ่านที่ดินของจำเลยไปสู่ที่ดินของโจทก์ทั้งสาม โดยโจทก์ทั้งสามเป็นผู้ออกค่าใช้จ่ายในการทำถนนทั้งหมด จำเลยและเจ้าของที่ดินโฉนดเลขที่ 1281 และ 25920 ไม่ต้องออกค่าใช้จ่ายแต่อย่างใดแต่มีสิทธิใช้ถนนร่วมกันต่อมาโจทก์ทั้งสามร่วมกันออกค่าใช้จ่ายในการทำถนนจนเสร็จมีความยาวประมาณ 300 เมตร เสียค่าใช้จ่ายเป็นเงินงบประมาณ 200,000 บาท โจทก์ทั้งสามและจำเลยได้ใช้ถนนดังกล่าวนี้ตั้งแต่เดือนสิงหาคม 2533 เป็นต้นมาจนถึงปัจจุบัน ต่อมาประมาณต้นเดือนมกราคม 2538 จำเลยได้นำต้นกล้วยไม้ที่ไม่ใช้แล้วมากองสุมบนถนนที่เป็นที่ดินของตนเป็นกองใหญ่เพื่อมิให้โจทก์ทั้งสามนำรถยนต์ขนผลไม้เข้าออกได้ตามปกติโจทก์ทั้งสามห้ามปรามแล้วแต่จำเลยเพิกเฉย ต่อมาวันที่13 มกราคม 2538 จำเลยนำรั้วลวดหนามมากั้นซ้ำอีก ทำให้โจทก์ทั้งสามได้รับความเดือดร้อนมากยิ่งขึ้นไม่ส