ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 7599/2540พนักงานอัยการ จังหวัด ลำปางโจทก์นาย วัฒ นา สุข เขียว กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 47 ป.วิ.อ. ม. 22ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 22(1) มิได้บัญญัติบังคับให้ศาลชั้นต้น ซึ่งเป็นศาลท้องที่ที่จำเลยที่มีอยู่ในเขตอำนาจต้องรับชำระคดีที่โจทก์ฟ้องจำเลยกฎหมายดังกล่าวเพียงแต่บัญญัติให้เป็นดุลพินิจของศาลชั้นต้นที่จะรับชำระคดีหรือไม่ก็ได้ แม้เรือนจำกลางจังหวัดลำปางจะเป็นภูมิลำเนาของจำเลยในขณะที่โจทก์ฟ้องคดีนี้ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 47 เพราะจำเลยถูกจำคุกตามคำพิพากษาถึงที่สุดของศาลชั้นต้นแล้วก็ตาม เมื่อความผิดคดีนี้เกิดขึ้นในเขตอำนาจของศาลจังหวัดเชียงใหม่และอยู่ในวิสัยที่โจทก์จะฟ้องจำเลยต่อศาลจังหวัดเชียงใหม่ได้ ทั้งไม่ปรากฏข้อเท็จจริงว่า หากมีการชำระคดีที่ศาลจังหวัดลำปางจะมีความสะดวกมากกว่าการชำระคดีที่ศาลจังหวัดเชียงใหม่ ซึ่งเป็นศาลท้องที่ความผิดเกิดขึ้นอย่างไร จึงไม่สมควรให้ศาลจังหวัดลำปางรับชำระคดีที่โจทก์ฟ้องจำเลยเป็นคดีนี้โจทก์ฟ้องว่า ขณะยื่นคำฟ้อง จำเลยทั้งห้ามีที่อยู่ที่เรือนจำกลางจังหวัดลำปาง โดยจำเลยที่ 1 ถูกจำคุกในคดีอาญาหมายเลขแดงที่ 1588/2537 และ 1292/2538 ของศาลชั้นต้นกับเป็นบุคคลคนเดียวกับจำเลยที่ 1 ในคดีอาญาหมายเลขดำที่ 337/2539 ของศาลชั้นต้น จำเลยที่ 2 ถูกจำคุกในคดีอาญาหมายเลขแดงที่ 130/2538 และ 1292/2538 ของศาลชั้นต้นกับเป็นบุคคลคนเดียวกับจำเลยที่ 2 ในคดีอาญาหมายเลขดำที่ 337/2539ของศาลชั้นต้น จำเลยที่ 3 ถูกจำคุกในคดีอาญาหมายเลขแดงที่ 306/2538 ของศาลชั้นต้น ส่วนจำเลยที่ 4 และที่ 5 ถูกขังอยู่ในระหว่างการพิจารณาคดีอาญาหมายเลขดำที่ 361/2538 ของศาลชั้นต้นขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83, 337ริ