ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 93/2541พลตรี พระเจ้าวรวงศ์เธอพระองค์เจ้า ภาณุพันธุ์ ยุคล ฯ กับพวกโจทก์นาง อุบลรัตน์ อ่อน สมบูรณ์ กับพวกจำเลยจำเลยร่วมจำเลยนาง ผุ ส ดี เจน ภาษาจำเลย ป.พ.พ. ม. 420, ม. 566 ป.วิ.พ. ม. 55จำเลยอยู่ในที่ดินพิพาทโดยไม่มีหนังสือสัญญาเช่า และข้อเท็จจริงฟังไม่ได้ว่าจำเลยอาศัยอยู่ในที่ดินพิพาทโดยการเช่าจาก ป. ญาติของโจทก์ หรือโจทก์ที่ 1 เชิด ป.เป็นตัวแทน ดังที่จำเลยต่อสู้ การที่จำเลยอาศัยอยู่ในที่ดินพิพาทโดยไม่มีสิทธิตามกฎหมายจึงเป็นการละเมิดสิทธิของโจทก์ที่ 1ในฐานะเจ้าของกรรมสิทธิ์และโจทก์ที่ 2 ผู้มีสิทธิเช่าที่ดินพิพาทโจทก์ทั้งสองย่อมฟ้องขับไล่จำเลยผู้กระทำละเมิดได้โดยไม่ต้องบอกกล่าว และไม่จำต้องบอกกล่าวล่วงหน้า ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 566โจทก์ทั้งสองฟ้องและแก้ไขคำฟ้องว่า โจทก์ที่ 1 เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ที่ดินโฉนดเลขที่ 6476 โจทก์ที่ 2 จดทะเบียนการเช่าที่ดินดังกล่าวจากโจทก์ที่ 1 จำเลยทั้งสองเข้าใช้ประโยชน์ในที่ดินพิพาท ทำให้โจทก์ทั้งสองเสียหายโจทก์ทั้งสองบอกกล่าวแล้ว จำเลยทั้งสองเพิกเฉย ขอให้ขับไล่จำเลยทั้งสองพร้อมบริวารออกไปจากที่ดินโฉนดเลขที่ 6476 พร้อมทั้งรื้อถอนสิ่งปลูกสร้างและขนย้ายทรัพย์สินออกไปจากที่ดินพิพาท ให้จำเลยทั้งสองร่วมกันใช้ค่าเสียหายเดือนละ 30,000 บาทจำเลยที่ 1 ให้การว่า จำเลยที่ 1 เช่าที่ดินพิพาทของโจทก์ที่ 1 จากผู้มีชื่อก่อนโจทก์ที่ 2 และจำเลยที่ 1ค้าขายตลอดมา โดยโจทก์ทั้งสองไม่ได้คัดค้าน ที่ดินดังกล่าวเป็นทางเดินเข้าออกตลาดบางลำภู โจทก์ทั้งสองไม่เคยบอกกล่าวให้จำเลยที่ 1 ออกจากที่เช่า และค่าเสียหายที่โจทก์ทั้งสองเรียกสูงเกินไป ขอให้ยกฟ้องจำเลยที่ 2 ขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณาระหว่างพิจาร