ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2741/2541นาง ขวัญ เรือน กิ่ง ทอง สุขโจทก์นางสาว ชำนาญ พึ่ง พิศจำเลย ป.พ.พ. ม. 420, ม. 1299, ม. 1336, ม. 1623 ป.วิ.พ. ม. 55 พ.ร.บ.คณะสงฆ์ พ.ศ.2505 ม. 34ที่ดินพิพาทเป็นทรัพย์สินที่พระภิกษุส. ได้มาในระหว่างเวลาที่อยู่ในสมณเพศ และพระภิกษุส. ไม่ได้จำหน่ายไปในระหว่างมีชีวิตหรือทำพินัยกรรมไว้เป็นอย่างอื่น ที่ดินพิพาทจึงตกเป็นกรรมสิทธิ์ของวัดซึ่ง เป็นวัดที่เป็นภูมิลำเนาของพระภิกษุส. ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1623 ดังนี้ไม่ว่าโจทก์จะซื้อมาโดยสุจริตหรือไม่ก็ตาม โจทก์ก็ย่อมไม่ได้กรรมสิทธิ์ในที่ดินพิพาท เพราะตามพระราชบัญญัติคณะสงฆ์พ.ศ. 2505 มาตรา 34 ที่วัดจะโอนกรรมสิทธิ์ได้ก็แต่โดยพระราชบัญญัติเท่านั้น โจทก์ย่อมไม่มีอำนาจฟ้องขับไล่จำเลยซึ่งอาศัยอยู่ในที่ดินพิพาทได้โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ที่ดินโฉนดเลขที่24445 โดยซื้อมาจากพระภิกษุสมาน สมบูรณ์จริง จำเลยและบริวารได้ปลูกบ้านอาศัยอยู่บนที่ดินแปลงดังกล่าวและไม่ได้ทำสัญญาเช่ากับโจทก์ โจทก์ไม่ประสงค์ให้จำเลยอยู่อาศัยต่อไป ขอให้บังคับจำเลยและบริวารขนย้ายทรัพย์สินออกไปจากที่ดินโฉนดเลขที่ 24445 และห้ามไม่ให้เข้ามาเกี่ยวข้องอีกต่อไป ให้จำเลยชดใช้ค่าเสียหายให้แก่โจทก์เดือนละ 3,000 บาท นับจากวันฟ้องเป็นต้นไป จนกว่าจำเลยและบริวารจะขนย้ายทรัพย์สินออกไปจำเลยให้การว่า เมื่อปี 2522 จำเลยได้ทำสัญญาจะซื้อที่ดินตามฟ้องจากพระภิกษุสมาน สมบูรณ์ และได้ชำระราคาที่ดินให้แก่พระภิกษุสมานครบถ้วนแล้ว กับได้ทวงถามให้พระภิกษุสมานโอนที่ดินให้แก่จำเลยตามสัญญา แต่เนื่องจากขณะนั้นพระภิกษุสมานอยู่ในระหว่างอาพาธ ไม่สามารถจดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินตามฟ้องให้แก่จำเลยได้ นับแต่จำเลยกับพระภิกษุสมาน