ฎีกาที่ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 384/2529

ประเด็นกฎหมาย

เงินที่โจทก์ซึ่งเป็นนายคลังสินค้าทดรองจ่ายค่าจ้างขนสินค้าให้แก่ผู้รับขนแทนผู้ฝากสินค้า เป็นรายรับของโจทก์ที่ต้องเสียภาษีการค้าหรือไม่ และโจทก์มีหน้าที

หลักกฎหมาย

นายคลังสินค้าคือผู้รับทำการเก็บรักษาสินค้าเท่านั้น รายรับจากการประกอบการคลังสินค้าคือค่าบำเหน็จในการเก็บรักษาสินค้าหรือค่ารับฝากสินค้าเท่านั้น ไม่รวมถึงค่าขนส่ง เงินที่โจทก์ทดรองจ่ายค่าจ้างขนสินค้าให้แก่ผู้รับขนแทนผู้ฝากสินค้าเป็นรายรับของผู้รับขน ไม่ใช่รายรับของโจทก์ โจทก์จึงไม่มีหน้าที่เสียภาษีการ

คำวินิจฉัย

ศาลฎีกาพิพากษาแก้ ให้เพิกถอนคำวินิจฉัยของจำเลยเฉพาะเรื่องภาษีการค้าตามคำวินิจฉัยที่ 70/2524 นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์

ข้อเท็จจริงสำคัญ

โจทก์เป็นผู้ประกอบการค้าประเภทคลังสินค้า เจ้าพนักงานประเมินนำค่าขนถ่ายสินค้าที่โจทก์จ่ายทดรองให้แก่ผู้รับขนแทนลูกค้ามารวมคำนวณเป็นรายรับของโจทก์ และโจทก์ไม่ได้หักภาษีเงินได้ ณ ที่จ่ายจากค่าจ้างกรรมกร โดยอ้างว่าเป็นการจ้างเหมาให้นายเฉลียวไปจ้างกรรมกรอีกทอดหนึ่ง แต่นายเฉลียวให้การว่าได้รับเงินจากโจทก์

กฎหมายที่เกี่ยวข้อง

• ป.รัษฎากร ม. 50
• ม. 54
• ป.พ.พ. ม. 610
• ม. 770
• ม. 771

เนื้อหาคำพิพากษา (บางส่วน)

ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 384/2529บริษัท บุญเจริญคลังสินค้าโจทก์กรมสรรพากร กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 610, ม. 770, ม. 771 ป.รัษฎากร ม. 50, ม. 54, บัญชีอัตราภาษีการค้าท้ายประมวลรัษฎากร ประเภทการค้า 6, บัญชีอัตราภาษีการค้าท้ายประมวลรัษฎากร ประเภทการค้า 8ตามป.รัษฎากรไม่ได้บัญญัติว่ารายรับจากการค้าประเภทคลังสินค้าหมายถึงอะไรจึงต้องถือตามป.พ.พ.มาตรา770และ771นายคลังสินค้าคือผู้รับทำการเก็บรักษาสินค้าเท่านั้นกฎหมายหาได้กำหนดให้นายคลังสินค้าต้องมีหน้าที่ขนสินค้ามาเข้าหรือออกจากคลังสินค้าของตนด้วยไม่ฉะนั้นรายรับจากการประกอบการคลังสินค้าก็คือค่าบำเหน็จในการเก็บรักษาสินค้าหรือค่ารับฝากสินค้าเท่านั้นหารวมถึงค่าขนส่งไม่การที่โจทก์ซึ่งเป็นนายคลังสินค้าได้ออกทดรองจ่ายค่าจ้างขนสินค้าให้แก่ผู้รับขนแทนผู้ฝากสินค้าไปนั้นเงินทดรองจ่ายค่าขนสินค้าของผู้ฝากนี้เป็นรายรับของผู้รับขนซึ่งผู้ฝากสินค้ามีหน้าที่ต้องจ่ายตามสัญญาหาใช่รายรับของโจทก์ซึ่งเป็นนายคลังสินค้าโจทก์จึงไม่มีหน้าที่เสียภาษีการค้าในเงินค่ารับขนที่ได้ทดรองจ่ายแทนผู้ฝากไป โจทก์ซึ่งเป็นนายจ้างต้องหักภาษีเงินได้ของลูกจ้างไว้จากเงินได้ของลูกจ้างตามป.รัษฎากรมาตรา50เมื่อโจทก์ไม่หักภาษีไว้โจทก์มีหน้าที่ต้องรับผิดร่วมกับลูกจ้างตามมาตรา54.โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นผู้ประกอบการค้าประเภทคลังสินค้า เมื่อประมาณเดือนกันยายน 2521 เจ้าพนกงานประเมินของจำเลยที่ 1 ได้ประเมินให้โจทก์เสียภาษีการค้าพร้อมทั้งเงินเพิ่มและเบี้ยปรับโดยนำค่าขนถ่ายสินค้าซึ่งโจทก์ได้จ่ายทดรองให้แก่ผู้รับขนแทนลูกค้าไปมารวมคำนวณเป็นรายรับของโจทก์ นอกจากนี้ยังประเมินให้โจทก์เสียภาษีเงินได้ของกรรมการหัก ณ ที่จ่ายพร้อมทั้งเงินเพิ่มโดยมิชอบ โจทก์ได้อุทธรณ์การประเมินท