ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5423/2541พนักงานอัยการ จังหวัด ปราจีนบุรีโจทก์โจทก์ร่วมโจทก์นาย บุญ ทำ บริโภคโจทก์นาย โสน สาดาจำเลย ป.อ. ม. 334 ป.พ.พ. ม. 139, ม. 140, ม. 537การที่จำเลยเป็นผู้เช่าที่ดินของผู้เสียหาย มีผลเพียง แต่ทำให้จำเลยเป็นผู้ครอบครองที่ดินดังกล่าวในสภาพ อสังหาริมทรัพย์เท่านั้น เมื่อที่ดินถูกขุดดินที่ได้ย่อม เปลี่ยนสภาพเป็นสังหาริมทรัพย์ และผู้เสียหายไม่ได้มอบการ ครอบครองดินที่เป็นสังหาริมทรัพย์ให้จำเลยครอบครองดินดังกล่าวจึงยังอยู่ในความครอบครองของผู้เสียหาย การที่ จำเลยเอา ดินดังกล่าวไปขายโดยทุจริต เป็นการแสวงหาประโยชน์ ที่มิควรได้โดยชอบด้วยกฎหมาย จึงเป็นความผิดฐานลักทรัพย์โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 335 และให้จำเลยคืนหรือใช้ราคาทรัพย์จำนวน 300,000 บาท แก่ผู้เสียหายจำเลยให้การปฏิเสธระหว่างพิจารณา นายบุญทำ บริโภค ผู้เสียหายยื่นคำร้องขอเข้าร่วมเป็นโจทก์ ศาลชั้นต้นมีคำสั่งอนุญาตศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 335(1) วรรคแรก จำคุก 1 ปี 6 เดือน ให้จำเลยนำดินมาถมในที่ดินของโจทก์ร่วมและผู้เสียหายให้อยู่ในสภาพเดิม หากไม่สามารถกระทำได้ให้ชำระค่าเสียหายเป็นเงิน 275,000 บาท แก่โจทก์ร่วมและผู้เสียหายจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงรับฟังได้ว่าเป็นที่ยุติในเบื้องต้นว่าเมื่อวันเวลาและสถานที่เกิดเหตุตามฟ้อง จำเลยขุดเอาดินทรายในที่ดินโฉนดเลขที่ 9424 เป็นพื้นที่กว้าง30 เมตร ยาว 265.50 เมตร ลึก 1.50 เมตร คิดเป็นเงิน300,000 บาท ของโจทก์ร่วมและผู้เสียหายไปในขณะที่จำเลยเป็นผู้เช่าที่ดินแปลงดังกล่าว แล้วนำดินไปขายโดยเจตนาทุจริตคดีมีปัญหาที่ต้องวินิจฉัยตามที่จำเล