ปัญหาว่าจำเลยที่ 2 มีความผิดตาม พ.ร.บ.วัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา 106 ทวิ หรือไม่ เมื่อมีการออกประกาศกระทรวงสาธารณสุขฉบับที่ 92 (พ
เมื่อมีกฎหมายหรือประกาศที่ออกในระหว่างพิจารณาซึ่งเป็นคุณแก่จำเลย ต้องใช้กฎหมายที่เป็นคุณตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 3 และเมื่อข้อเท็จจริงไม่ปรากฏว่าวัตถุของกลางเมื่อคำนวณเป็นสารบริสุทธิ์แล้วมีปริมาณเกินกว่าที่รัฐมนตรีกำหนดหรือไม่ จำเลยจึงไม่มีความผิดตามมาตรา 106 ทวิ
พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยที่ 2 มีความผิดตามพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา 62 วรรคหนึ่ง, 106 วรรคหนึ่ง ลดมาตราส่วนโทษให้กึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 76 คงจำคุก 1 ปี และปรับ 12,000 บาท ลดโทษให้หนึ่งในสามตามมาตรา 78 คงจำคุก 8 เดือน และปรับ 8,000 บาท โทษจำคุกให้รอการลงโทษไว้มีกำหนด 2 ปี ตามมาตรา 56 และให้คุมความประพฤติของจำเลยที่ 2 ไว้มีกำหนด 1 ปี โดยให้ไปรายงานตัวต่อพนักงานคุมความประพฤติทุก 2 เดือน
จำเลยที่ 2 มีเมทแอมเฟตามีน 11 เม็ด น้ำหนัก 0.66 กรัม ไว้ในครอบครองเพื่อขาย ขณะกระทำผิดอายุ 17 ปี 6 วัน ในระหว่างพิจารณามีประกาศกระทรวงสาธารณสุขฉบับที่ 92 (พ.ศ. 2538) ยกเลิกประกาศเดิมและกำหนดปริมาณเมทแอมเฟตามีนที่ถือว่ามีไว้ในครอบครองโดยชอบต้องไม่เกิน 0.500 กรัมเมื่อคำนวณเป็นสารบริสุทธิ์ แต่ไม่ปรากฏข
ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 7802/2538พนักงานอัยการจังหวัดราชบุรีโจทก์นาย สมพิศ บุญเย็น กับพวกจำเลย ป.อ. ม. 3 พ.ร.บ.วัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ.2518 ม. 106, ม. 106 ทวิ ประกาศกระทรวงสาธารณสุข ฉบับที่ 92 (พ.ศ.2538) ในระหว่างพิจารณารัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุขได้ออกประกาศกระทรวงสาธารณสุขฉบับที่92(พ.ศ.2538)ให้ยกเลิกประกาศกระทรวงสาธารณสุขฉบับที่85(พ.ศ.2536)โดยกำหนดการมีไว้ในครอบครองหรือใช้ประโยชน์ซึ่งวัตถุออกฤทธิ์ในประเภท1หรือประเภท2เมื่อคำนวณปริมาณเป็นสารบริสุทธิ์แล้วสำหรับเมทแอมเฟตามีน ต้องไม่เกินปริมาณ0.500กรัมเมื่อไม่ปรากฎข้อเท็จจริงว่าวัตถุออกฤทธิ์ที่จำเลยมีไว้ในครอบครองคำนวณเป็นสารบริสุทธิ์ได้ปริมาณเกินกว่าที่รัฐมนตรีกำหนดหรือไม่จำเลยที่2จึงไม่มีความผิดตามพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาทพ.ศ.2518มาตรา106ทวิเพราะประกาศกระทรวงสาธารณสุขฉบับที่92(พ.ศ.2538)เป็นคุณแก่จำเลยตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา3โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้งสองมี เมทแอมเฟตามีน จำนวน 11 เม็ดน้ำหนัก 0.66 กรัม ซึ่งเป็นวัตถุออกฤทธิ์ในประเภทที่ 2 ปริมาณเกินกว่าที่รัฐมนตรีกำหนด ตามมาตรา 6(7) ทวิ ในประกาศกระทรวงสาธารณสุขฉบับที่ 85 (พ.ศ. 2536) ไว้ในครอบครองเพื่อขายโดยฝ่าฝืนกฎหมายขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาทพ.ศ. 2518 มาตรา 4, 5, 6, 7, 11, 59, 62, 106 ทวิจำเลยทั้งสองให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า จำเลยที่ 2 มีความผิดตามพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา 62วรรคหนึ่ง, 106 ทวิ จำคุก 5 ปี คำให้การรับสารภาพชั้นจับกุมและชั้นสอบสวนของจำเลยที่ 2 เป็นประโยชน์แก่การพิจารณา มีเหตุบรรเทาโทษลดโทษให้หนึ่งในสามตามประมวลกฎหมายอาญา มา