ฎีกาที่ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1900/2542
ประเด็นกฎหมาย
การลาออกของลูกจ้างมีผลสมบูรณ์และไม่สามารถถอนได้หรือไม่ และนายจ้างมีสิทธิเรียกค่าชดเชยที่จ่ายไปคืนหรือไม่
หลักกฎหมาย
ลูกจ้างมีสิทธิเลิกสัญญาจ้างได้ด้วยการลาออก และหลังจากแสดงเจตนาลาออกแล้ว ลูกจ้างไม่มีสิทธิถอนเจตนานั้น ตาม ป.พ.พ. มาตรา 386 วรรคสอง การจ่ายค่าชดเชยโดยรู้ว่าไม่มีความผูกพันต้องชำระเป็นการชำระหนี้ตามอำเภอใจ นายจ้างไม่มีสิทธิเรียกคืนตาม ป.พ.พ. มาตรา 407
คำวินิจฉัย
พิพากษากลับ ให้ยกฟ้อง
ข้อเท็จจริงสำคัญ
จำเลยยื่นหนังสือลาออกเมื่อวันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2540 โดยระบุให้มีผลวันที่ 1 มีนาคม 2540 ต่อมาวันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2540 จำเลยยื่นหนังสือขอยกเลิกการลาออก แต่คณะกรรมการดำเนินการของโจทก์อนุมัติการลาออกในการประชุมวันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2540 หลังจากนั้นจำเลยขอรับค่าชดเชยและโจทก์จ่ายให้ ต่อมาโจทก์ทราบว่าไม่ต้
กฎหมายที่เกี่ยวข้อง
เนื้อหาคำพิพากษา (บางส่วน)
ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1900/2542สหกรณ์ออมทรัพย์ ครู ปัตตานี จำกัดโจทก์นาย กิตติคุณ แก้วศ รีจำเลย ป.พ.พ. ม. 169, ม. 386, ม. 407, ม. 575 ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 46ลูกจ้างมีสิทธิเลิกสัญญาจ้างได้ด้วยการลาออกจากงานและหลังจากลูกจ้างแสดงเจตนาลาออกจากงานแก่นายจ้างแล้วลูกจ้างหามีสิทธิถอนเจตนานั้นได้ไม่ ทั้งนี้ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 386 วรรคสอง จำเลยยื่นหนังสือขอลาออกจากงานต่อโจทก์เมื่อวันที่ 20กุมภาพันธ์ 2540 โดยระบุให้การลาออกมีผลตั้งแต่วันที่ 1มีนาคม 2540 เช่นนี้ถือว่าการแสดงเจตนาลาออกจากงานของจำเลยมีผลตามกฎหมายแล้วนับแต่วันยื่นหนังสือขอลาออกแม้ต่อมาจำเลยได้ยื่นหนังสืออีกฉบับหนึ่งต่อโจทก์ ขอยกเลิกหนังสือขอลาออกจากงานดังกล่าว ก็หามีผลเป็นการยกเลิกหนังสือขอลาออกจากงานไม่ หนังสือขอลาออกจากงานของจำเลยยังคงมีผลต่อไป โจทก์มีระเบียบว่าด้วยพนักงานและลูกจ้างอันเป็นข้อตกลงที่เกี่ยวกับสภาพการจ้างว่า พนักงานหรือลูกจ้างผู้ใดประสงค์จะลาออกจากงาน ให้ยื่นหนังสือขอลาออกต่อผู้บังคับบัญชาโดยตรงของตนเพื่อเสนอตามลำดับจนถึงคณะกรรมการดำเนินการเมื่อคณะกรรมการดำเนินการพิจารณาอนุญาตแล้ว จึงให้ถือว่าออกจากงานซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของสัญญาจ้างที่มีผลใช้บังคับแก่โจทก์และจำเลยได้ เมื่อคณะกรรมการดำเนินการของสหกรณ์โจทก์พิจารณาอนุมัติหนังสือขอลาออกจากงานของจำเลยในการประชุมก่อนที่หนังสือขอลาออกมีผล การลาออกจากงานของจำเลยจึงมีผลนับตั้งแต่วันที่จำเลยประสงค์ การที่จำเลยต้องออกจากงานเพราะเหตุดังกล่าวจึงมิใช่เป็นเพราะถูกโจทก์เลิกจ้างโจทก์ย่อมไม่มีหน้าที่จ่ายค่าชดเชยตามประกาศกระทรวงมหาดไทยเรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 46 แก่จำเลย การที่โจทก์จ่ายค่าชด