ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1826/2531นาย วิรัช อะโน กับพวกโจทก์วิทยาลัย ศรีอีสาน (คณาสวัสดิ์ อุทิศจำเลย ป.พ.พ. ม. 575 ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 46สัญญาจ้างระหว่างโจทก์จำเลยมีกำหนดระยะเวลาจ้าง 1 ปีโดยระบุวันที่เริ่มต้นและสิ้นสุดแห่งสัญญาไว้ และเมื่อสัญญาครบกำหนดแล้วโจทก์จำเลยก็ทำสัญญากันใหม่ปีต่อปี ดังนี้ต้องถือว่าสัญญาจ้างแรงงานนี้เป็นการจ้างที่มีกำหนดระยะเวลาการจ้างเป็นปี ๆ ไปโจทก์จะขอให้นับอายุการทำงานของโจทก์ด้วยการนำระยะเวลาการจ้างในสัญญาทุกฉบับมารวมคำนวณเข้าด้วยกันเพื่อคำนวณค่าชดเชยหาได้ไม่โจทก์ฟ้องว่าจำเลยจ้างโจทก์เป็นลูกจ้างประจำ ต่อมาจำเลยสั่งพนักงานโจทก์ที่ 1 ถึงที่ 7 โดยไม่มีกำหนดและไม่จ่ายค่าจ้างและมีคำสั่งให้โจทก์ที่ 8 ออกจากงาน ถือว่าเป็นการเลิกจ้างโดยโจทก์ไม่มีความผิดขอให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยและสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าแก่โจทก์จำเลยให้การว่าสัญญาจ้างระหว่างโจทก์จำเลยมีกำหนดระยะเวลาแน่นอนและโจทก์ทำงานไม่ครบปีจึงไม่มีสิทธิได้รับค่าชดเชย ขอให้ยกฟ้องศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยและสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าแก่โจทก์ที่ 1 ถึงที่ 4 ยกฟ้องโจทก์ที่ 5 ถึงที่ 8 โจทก์ทั้งแปดอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า "โจทก์อุทธรณ์ประการแรกว่าสัญญาที่โจทก์และจำเลยทำต่อกันนั้นหาใช่เป็นการทำสัญญาขึ้นใหม่โดยคู่กรณีมีเจตนาเลิกสัญญากันและผูกนิติสัมพันธ์เป็นนายจ้างลูกจ้างกันใหม่ในคราวเดียวกันแต่อย่างใดไม่ กรณีเป็นแต่เพียงว่าการที่โจทก์และจำเลยได้ทำสัญญาจ้างกันขึ้นในทุก ๆ ปีนั้นเป็นเพียงการต่ออายุของสัญญาจ้างในลักษณะทำสัญญาจ้างขึ้นใหม่เท่านั้น และแม้จะมีการต่ออายุสัญญากันภายในกำหนดที่จำเลยสั่งหรือไม่ก็ตาม โจทก