ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3042/2531นาย ชัยณรงค์ สิริสิงห ลโจทก์บริษัท เซ เว่น-อัพบอตตลิ่ง ( กรุงเทพ ) จำกัดจำเลย ป.พ.พ. ม. 165 (9), ม. 169, ม. 172 ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงาน (ฉบับที่ 6) ลงวันที่ 31กรกฎาคม พ.ศ.2521 ข้อ 29โจทก์บรรยายฟ้องว่า กำหนดจ่ายค่าจ้างทุกวันสิ้นเดือนหมายความว่าหากไม่จ่ายค่าจ้างของเดือนใด นับแต่วันสิ้นเดือนนั้นโจทก์อาจบังคับตามสิทธิเรียกร้อง ให้จำเลยจ่ายค่าจ้างได้ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 169 อายุความเรียกร้องค่าจ้างมีกำหนด 2 ปี ตามมาตรา 165(9) โจทก์ฟ้องเรียกค่าจ้างค้างจ่ายเมื่อวันที่ 15 มีนาคม 2531 ค่าจ้างค้างจ่ายเดือนสุดท้ายที่โจทก์อาจบังคับตามสิทธิเรียกร้องได้ย้อนหลังไป2 ปี คือค่าจ้างเดือนมีนาคม 2529 ค่าจ้างนอกจากนั้นขาดอายุความพ. กรรมการบริษัทจำเลยเบิกความต่อศาลแรงงานกลางว่า จำเลยค้างค่าจ้างโจทก์ตั้งแต่ปลายปี 2527 เป็นเพียงการเบิกความในฐานะพยานจำเลยจึงไม่ใช่เป็นการรับสภาพหนี้อันจะทำให้อายุความสะดุดหยุดลงตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 172.โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นลูกจ้างของจำเลย ได้ถูกจำเลยเลิกจ้างโดยไม่จ่ายค่าจ้างที่ค้าง และเงินอื่น ๆ ตามฟ้องแก่โจทก์ จำเลยให้การว่า จำเลยไม่เคยจ้างโจทก์ ไม่มีการเลิกจ้างฟ้องโจทก์เรื่องค่าจ้างค้างจ่ายขาดอายุความ โจทก์ไม่มีสิทธิเรียกร้องเงินตามฟ้องจากจำเลย ศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าจ้างค้างจ่ายและดอกเบี้ยแก่โจทก์ โจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกา ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่าที่โจทก์อุทธรณ์ว่า ค่าจ้างก่อนเดือนมีนาคม 2529 ยังไม่ขาดอายุความ เพราะโจทก์ยังทำงานกับจำเลยอยู่อายุความเรียกร้องค่าจ้างต้องนับแต่วันที่โจทก์ออกจากงาน จึงจะถือว่าโจทก์อาจบังคับตามสิทธิเ