จำเลยไม่อาจยกกฎหมายพิเศษ (พ.ร.บ.ควบคุมการเช่านา พ.ศ.2517) ขึ้นอ้างในชั้นฎีกาได้เมื่อไม่ได้ยกขึ้นต่อสู้ในคำให้การ และศาลชั้นต้นไม่ชอบที่หยิบยก พ.ร.บ.กา
การเช่าทรัพย์อยู่ในบังคับแห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ หากจำเลยจะอ้างความคุ้มครองตามกฎหมายพิเศษต้องยกขึ้นต่อสู้ในคำให้การตาม ป.วิ.พ. มาตรา 177 มิฉะนั้นจะยกขึ้นอ้างในชั้นฎีกาไม่ได้ และศาลจะหยิบยกกฎหมายที่คู่ความมิได้ยกขึ้นต่อสู้มาวินิจฉัยไม่ได้
ศาลฎีกาพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ ให้ขับไล่จำเลยและบริวาร ให้ชำระเงิน 22,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีในต้นเงิน 14,000 บาท นับแต่วันที่ 1 เมษายน 2525 และให้ใช้ค่าเสียหายปีละ 8,000 บาท นับแต่ปี พ.ศ.2526 เป็นต้นไปจนกว่าจำเลยและบริวารจะออกไปจากที่ดิน
โจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยที่เช่าที่ดินทำนาและค้างชำระค่าเช่า จำเลยให้การว่าที่ดินเป็นของตน ไม่เคยเช่า แต่ไม่ได้ยกกฎหมายพิเศษขึ้นต่อสู้ ศาลชั้นต้นยกฟ้องโดยอ้าง พ.ร.บ.การเช่าที่ดินเพื่อเกษตรกรรม พ.ศ.2524 ทั้งที่จำเลยมิได้ให้การต่อสู้ไว้ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ขับไล่ จำเลยฎีกาอ้าง พ.ร.บ.ควบคุมการเช่านา พ.ศ
ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 833/2533นาง ลออง สุกแช่ม กับพวกโจทก์นาง ใบ ศรีวรร ณจำเลย ป.พ.พ. ม. 537, ม. 560 ป.วิ.พ. ม. 177 วรรคสอง พ.ร.บ.ควบคุมการเช่านา พ.ศ.2517 พ.ร.บ.การเช่าที่ดินเพื่อเกษตรกรรม พ.ศ.2524 การเช่าทรัพย์อยู่ในบังคับแห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ลักษณะเช่าทรัพย์หากจำเลยจะอ้างความคุ้มครองตามกฎหมายพิเศษก็ต้องยกขึ้นต่อสู้ไว้ เพราะตามป.วิ.พ. มาตรา 177 บัญญัติให้จำเลยแสดงโดยแจ้งชัดในคำให้การว่าจำเลยยอมรับหรือปฏิเสธข้ออ้างของโจทก์ทั้งสิ้นหรือบางส่วนรวมทั้งเหตุแห่งการนั้น เมื่อตามคำให้การของจำเลยไม่ได้อ้างสิทธิหรือความคุ้มครองตาม พ.ร.บ.ควบคุมการเช่านา พ.ศ. 2517 อันเป็นกฎหมายพิเศษขึ้นต่อสู้คดี จำเลยจึงยกขึ้นกล่าวอ้างในชั้นฎีกาไม่ได้และที่ศาลชั้นต้นหยิบยก พ.ร.บ. การเช่าที่ดินเพื่อเกษตรกรรมพ.ศ. 2524 โดยจำเลยมิได้ให้การต่อสู้ไว้ขึ้นวินิจฉัย จึงไม่ชอบเมื่อจำเลยค้างชำระค่าเช่านาพิพาทรวม 2 ปี โจทก์ย่อมมีสิทธิบอกเลิกการเช่า ฟ้องขับไล่ เรียกค่าเช่าที่ค้างชำระและค่าเสียหายจากจำเลยได้.โจทก์ทั้งสองสำนวนฟ้องว่า ที่ดินพิพาทเป็นของโจทก์ จำเลยเช่าที่ดินดังกล่าวทำนา ต่อมาผิดนัดไม่ชำระค่าเช่าที่ค้าง โจทก์บอกเลิกการเช่าต่อจำเลยแล้ว จำเลยเพิกเฉย ขอให้พิพากษาขับไล่จำเลยและบริวารออกไปจากที่ดินตามฟ้องของโจทก์ ให้จำเลยชำระค่าเช่านาปี พ.ศ.2523 ถึงปี พ.ศ. 2525 รวมเป็นเงิน 22,000 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยในต้นเงิน 14,000 บาท นับแต่วันที่ 1 เมษายน 2525 เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ และให้จำเลยใช้ค่าเสียหายปีละ 40,000 บาทพร้อมด้วยดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปี นับแต่ปี พ.ศ. 2526เป็นต้นไปจนกว่าจำเลยและบริวารจะออกไปจากที่ดินตามฟ้องของโจทก์จำเลยทั้งสองสำนวนให้กา