ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5175 - 5176/2543พนักงานอัยการจังหวัดนราธิวาสโจทก์นายมะสะอารี บือราเฮง กับพวกจำเลย ป.อ. ม. 217 ป.วิ.อ. ม. 227แม้โจทก์จะไม่มีประจักษ์พยาน แต่เจ้าพนักงานตำรวจพบจำเลยทั้งสามในบริเวณใกล้เคียงกับที่เกิดเหตุวางเพลิงเผาทรัพย์เกือบจะทันทีทันใดภายหลังเกิดเหตุโดยมีอุปกรณ์ซึ่งสามารถใช้ในการกระทำผิด อุปกรณ์บางอย่างเก็บไว้ในที่ซึ่งบุคคลทั่วไปไม่ใช้เป็นที่เก็บ โดยเศษผ้าลายชุบน้ำมัน 2 ผืนอยู่ในกระเป๋ากางเกงของจำเลยที่ 2 และตามเนื้อตัวเสื้อผ้าของจำเลยที่ 2 และที่ 3 มีรอยเปื้อนน้ำมัน นอกจากนี้จำเลยที่ 1 และที่ 3 ขับรถจักรยานยนต์โดยไม่เปิดไฟหน้าในลักษณะคล้ายกับกระทำผิดมาแล้วจะหลบหนี เมื่อเห็นจุดตรวจจำเลยที่ 2 ได้ขว้างขวดทิ้ง จากการตรวจพบว่าเป็นขวดแก้วมีคราบน้ำมันเป็นพิรุธถือได้ว่าพยานโจทก์เป็นพยานแวดล้อม กรณีบ่งชี้ให้เห็นว่าจำเลยทั้งสามได้ร่วมกันวางเพลิงเผาทรัพย์ของผู้อื่นตามฟ้องคดีทั้งสองสำนวนนี้ศาลชั้นต้นพิจารณาและพิพากษารวมกัน โดยโจทก์ทั้งสองสำนวนฟ้องมีข้อความทำนองเดียวกันว่า เมื่อวันที่ 1 มิถุนายน 2540เวลากลางคืนหลังเที่ยง จำเลยทั้งสามร่วมกันวางเพลิงเผาป้ายรณรงค์ต่อต้านยาเสพติดขององค์การบริหารส่วนตำบลริโก๋ 1 ป้าย และขององค์การบริหารส่วนตำบลกาวะ 1 ป้าย โดยใช้เศษผ้าชุบน้ำมันดีเซลเป็นเชื้อเพลิงและใช้ไฟแช็กแก๊สจุดไฟเผาจนป้ายดังกล่าวเกิดไฟลุกไหม้เสียหาย เหตุเกิดที่ตำบลริโก๋และตำบลกาวะ อำเภอสุไหงปาดี จังหวัดนราธิวาส ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 217, 83, 33 ริบของกลางและนับโทษจำเลยทั้งสามติดต่อกันทั้งสองสำนวนจำเลยทั้งสามทั้งสองสำนวนให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยทั้งสามทั้งสองสำนวนมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 217 ประกอบด้วยมา