ฎีกาที่ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 664/2525

ประเด็นกฎหมาย

การนำกฎหมายที่ใช้ภายหลังวันกระทำผิดและไม่เป็นคุณแก่จำเลยมาปรับบทลงโทษชอบหรือไม่

หลักกฎหมาย

กฎหมายที่ใช้ภายหลังวันกระทำผิดและไม่เป็นคุณแก่จำเลย ไม่สามารถนำมาปรับบทลงโทษจำเลยได้ ต้องลงโทษตามกฎหมายที่ใช้ในขณะกระทำผิด

คำวินิจฉัย

จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติแร่ พ.ศ. 2510 มาตรา 105, 108, 148, 154 และพระราชบัญญัติแร่ (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2516 มาตรา 31, 32, 39

ข้อเท็จจริงสำคัญ

จำเลยมีแร่วุลแฟรมไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับใบอนุญาต และใช้รถยนต์ขนแร่โดยไม่ได้รับใบอนุญาตขนแร่ การกระทำผิดเกิดขึ้นก่อนพระราชบัญญัติแร่ (ฉบับที่ 3) พ.ศ. 2522 ใช้บังคับ

กฎหมายที่เกี่ยวข้อง

เนื้อหาคำพิพากษา (บางส่วน)

ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 664/2525อัยการศาลแขวงนครศรีธรรมราชโจทก์นายจัด จันทร์ประภาสจำเลย ป.อ. ม. 3, ม. 32, ม. 33 พ.ร.บ.แร่ พ.ศ.2510 ใช้รถยนต์ขนแร่โดยไม่ได้รับใบอนุญาตขนแร่และไม่ได้รับใบอนุญาตให้มีแร่ไว้ในครอบครอง ศาลจึงต้องริบทั้งแร่และรถยนต์ของกลางขณะกระทำผิด พระราชบัญญัติ แร่ (ฉบับที่ 3) พ.ศ. 2522 ยังมิได้ใช้บังคับ ศาลจะนำ มาตรา 18,21,27แห่ง พระราชบัญญัติ แร่(ฉบับที่ 3)พ.ศ.2522 ซึ่งไม่เป็นคุณแก่จำเลยมาปรับบทลงโทษจำเลยหาได้ไม่ต้องลงโทษจำเลยตามกฎหมายเก่าศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติแร่ พ.ศ. 2510 มาตรา 105, 108, 148, 154 ฉบับที่ 2 พ.ศ. 2516 มาตรา 31, 32, 39 ฉบับที่ 3 พ.ศ. 2522 มาตรา 18, 21, 27 ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 3, 91 ให้เรียงกระทงลงโทษ ฐานมีแร่วุลแฟรมไว้ในครอบครองเกิน 2 กิโลกรัม ปรับ 3,000 บาท ฐานขนแร่วุลแฟรมโดยไม่ได้รับอนุญาต ปรับ 3,000 บาท รวมปรับ 6,000 บาท ริบแร่วุลแฟรมและรถยนต์แลนด์โรเวอร์ของกลาง ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า "เมื่อคดีฟังได้ว่า จำเลยมีแร่ของกลางไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับใบอนุญาตจากพนักงานเจ้าหน้าที่และใช้รถยนต์แลนด์โรเวอร์หมายเลขทะเบียน น.ศ. 04350 ขนแร่ของกลางโดยไม่ได้รับใบอนุญาตขนแร่จากพนักงานเจ้าหน้าที่ด้วย จึงต้องริบแร่และรถยนต์ของกลางดังที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยไว้โดยละเอียดแล้ว ฎีกาจำเลยฟังไม่ขึ้นแต่ที่ศาลชั้นต้นนำพระราชบัญญัติแร่ (ฉบับที่ 3) พ.ศ. 2522 มาตรา 18,21, 27 มาใช้ปรับบทลงโทษจำเลยและศาลอุทธรณ์พิพากษายืนมานั้นยังคลาดเคลื่อนอยู่ เพราะพระราชบัญญัติแร่ (ฉบับที่ 3) พ.ศ. 2522 เป็นกฎหมายที่ใช้ภายหลังวันกระทำผิดและบทมาตราที่อ้างถึงนั้นไม่เป็นคุณแก่จำเลยศาลฎีกาเห็นสมควรแก้