ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 9496/2542บริษัท แอร์ไทเกอร์เอ็กซ์เพรส (ประเทศไทย) จำกัดโจทก์ห้างหุ้นส่วนจำกัด ยู.อี.โอ.นิตติ้ง กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 151, ม. 797สินค้าที่โจทก์ขนส่งไปประเทศสหรัฐอเมริกาเป็นของจำเลยที่ 1จำเลยที่ 1 เป็นผู้ติดต่อตกลงในการขนส่งกับโจทก์ จำเลยที่ 1 จึงเป็นคู่สัญญากับโจทก์ การที่จำเลยที่ 4 ซึ่งเป็นผู้ได้รับอนุมัติโควตามอบโควตาให้จำเลยที่ 1 ส่งสินค้าเสื้อผ้าสำเร็จรูปออกไปประเทศสหรัฐอเมริกา อีกต่อหนึ่ง เป็นการโอนสิทธิในการส่งออกให้จำเลยที่ 1 ไม่ใช่ เป็นการตั้งให้จำเลยที่ 1 มีอำนาจทำการแทนจำเลยที่ 4 ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 797 วรรคหนึ่ง จำเลยที่ 1จึงไม่ใช่ตัวแทนของจำเลยที่ 4 จำเลยที่ 4 ไม่ต้องรับผิดในค่าขนส่ง ต่อโจทก์โจทก์ฟ้องว่า เมื่อประมาณเดือนมกราคม 2538 จำเลยที่ 5 ซึ่งเป็นตัวแทนและสาขาของจำเลยที่ 4 ได้ร่วมกับจำเลยที่ 6 ถึงที่ 10 ซึ่งเป็นกรรมการผู้มีอำนาจกระทำการแทนจำเลยที่ 4 และจำเลยที่ 11 โดยจำเลยที่ 12 ถึงที่ 14ซึ่งเป็นกรรมการผู้มีอำนาจกระทำการแทนจำเลยที่ 11 แสดงออกโดยปริยายแต่งตั้งให้จำเลยที่ 1 โดยจำเลยที่ 2 และที่ 3 ซึ่งเป็นหุ้นส่วนผู้จัดการของจำเลยที่ 1 เป็นตัวแทนในการจัดหาตัวแทนเพื่อส่งเสื้อผ้าสำเร็จรูปของจำเลยที่ 1ไปประเทศสหรัฐอเมริกาในนามโควตาของจำเลยที่ 4 และที่ 11 ต่อมาจำเลยที่ 1ในฐานะตัวแทนของจำเลยที่ 4 และที่ 11 ได้ติดต่อให้โจทก์เป็นตัวแทนค้าต่างโดยปริยายของจำเลยที่ 1 ในการส่งเสื้อผ้าสำเร็จรูปดังกล่าว วันที่ 21 และ 25มกราคม 2538 โจทก์จัดส่งเสื้อผ้าสำเร็จรูปของจำเลยที่ 1 ซึ่งเป็นตัวแทนของจำเลยที่ 4 จำนวน 700 และ 1,878 กล่อง น้ำหนัก 2,100 และ 5,634 กิโลกรัมตามลำดับ โดยสายการบินเกาหลีไปยังบริษัทไดแนสตี้อินเ