ความรับผิดเพื่อละเมิดของเจ้าหน้าที่เทศบาลที่ละเลยไม่ปฏิบัติตามระเบียบกระทรวงมหาดไทย
ระเบียบของกระทรวงมหาดไทยที่ออกโดยอาศัยอำนาจตามพระราชบัญญัติเทศบาลเป็นระเบียบการภายใน ไม่มีผลบังคับทั่วไป และประชาชนไม่จำต้องรับรู้ ความรับผิดเพื่อละเมิดจากการไม่ปฏิบัติตามระเบียบดังกล่าวต้องพิจารณาเป็นเรื่องๆ ไปตามข้อเท็จจริงและเหตุผล
พิพากษายืนตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ที่ให้ยกคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้ศาลชั้นต้นสืบพยานแล้วพิพากษาใหม่
จำเลยที่ 1 เป็นนายกเทศมนตรี จำเลยที่ 2 เป็นปลัดเทศบาล จำเลยที่ 3 เป็นสมุหบัญชีเทศบาลเมืองหนองคาย นายนเรศร์ ธรรมวงษา พนักงานแผนกการไฟฟ้าของเทศบาลยักยอกเงินของโจทก์ไป 127,345.84 บาท โจทก์ฟ้องว่าจำเลยประมาทเลินเล่อไม่ปฏิบัติตามอำนาจและหน้าที่ตามระเบียบของกระทรวงมหาดไทย เป็นเหตุให้เกิดการยักยอก
ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 446/2501เทศบาลเมืองหนองคายโจทก์นายแพทย์อ้วน นาครทรรพ กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 420, ม. 807, ม. 812 พ.ร.บ.เทศบาล พ.ศ.2486 ระเบียบของกระทรวงมหาดไทยซึ่งออกโดยอาศัยอำนาจตามพระราชบัญญัติเทศบาลนั้น ถือว่าเป็นระเบียบการภายใน ไม่มีผลบังคับทั่วไป และประชาชนไม่จำต้องรับรู้ ฉะนั้นความรับผิดเพื่อละเมิดอันเกิดจากการที่จำเลยไม่ปฏิบัติตามระเบียบดังกล่าวจะต้องรับผิดหรือไม่ต้องแล้วแต่ข้อเท็จจริงและเหตุผลเป็นเรื่องๆ ไปโจทก์ฟ้องว่า เดิมจำเลยที่ 1 เป็นนายกเทศมนตรี จำเลยที่ 2 เป็นปลัดเทศบาล จำเลยที่ 3 เป็นสมุหบัญชีเทศบาลเมืองหนองคายจำเลยย่อมรู้หรือมีเหตุผลที่ควรรู้ว่า มีหน้าที่ร่วมกันรับผิดชอบชดใช้เงินแก่เทศบาลจนครบ เมื่อปรากฏว่ามีการทุจริตอันเกี่ยวแก่การเก็บรักษาเงินรายได้หรือเงินอื่นใดของเทศบาลทุกหน่วยงานของเทศบาลทุกหน่วยตามระเบียบของกระทรวงมหาดไทยซึ่งออกโดยอาศัยอำนาจตาม พระราชบัญญัติเทศบาลจำเลยประมาทเลินเล่อไม่ปฏิบัติตามอำนาจและหน้าที่ของจำเลย เป็นเหตุให้นายนเรศร์ ธรรมวงษา พนักงานแผนกการไฟฟ้าของเทศบาลยักยอกเงินของโจทก์ไป 127,345.84 บาท ขอให้จำเลยร่วมกันรับผิดใช้เงินดังกล่าวแก่โจทก์จำเลยที่ 1 ให้การว่า มิได้รับมอบหมายให้ทราบระเบียบของกระทรวงมหาดไทย และมิได้ประมาทเลินเล่อหรือมีส่วนร่วมรู้การกระทำละเมิดนั้นจำเลยที่ 2 ให้การว่า มิได้ประมาทเลินเล่อระเบียบที่โจทก์อ้างมิใช่กฎหมาย และฟ้องเคลือบคลุมจำเลยที่ 3 ให้การว่า หน้าที่จัดทำบัญชีและรักษาเงินตามระเบียบของกระทรวงมหาดไทยตกเป็นหน้าที่ของนายนเรศร์กับจำเลยที่ 1-2 มูลเหตุแห่งความประมาทเลินเล่อเกิดจากความผิดของจำเลยที่ 1 ศาลชั้นต้นสอบถามโจทก์แล้วงดสืบพยานและวินิจฉัยว่า ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 82