ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4814/2545องค์การโทรศัพท์แห่งประเทศไทยโจทก์นาย เรี่ยม อยู่สนิทจำเลย ป.อ. ม. 95, ม. 147 ป.วิ.อ. ม. 51 วรรคหนึ่งการกระทำอันก่อให้เกิดหนี้ตามคำฟ้องเป็นการกระทำความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 147 ซึ่งมีอายุความ 20 ปี ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 95(1) เมื่อการกระทำตามที่โจทก์ฟ้องไม่มีผู้ใดฟ้องทางอาญา สิทธิของโจทก์ซึ่งเป็นผู้เสียหายที่จะฟ้องทางแพ่งเนื่องจากความผิดนั้นย่อมระงับไปตามกำหนดเวลาดังที่กฎหมายอาญาบัญญัติไว้ในเรื่องอายุความฟ้องคดีอาญาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 51 วรรคหนึ่ง หากข้อเท็จจริงฟังไม่ได้ว่าจำเลยกระทำผิดอาญา อายุความก็ต้องบังคับตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์โดยศาลแรงงานกลางต้องฟังข้อเท็จจริงว่าจำเลยกระทำผิดอาญาหรือไม่จากพยานหลักฐานของโจทก์จำเลย แต่คดีนี้ยังไม่มีการสืบพยานหลักฐานของคู่ความ การที่ศาลแรงงานกลางพิพากษายกฟ้องโจทก์โดยให้เหตุผลว่าคดีของโจทก์ขาดอายุความเพราะนำคดีมาฟ้องเมื่อเกิน 10 ปีแล้ว จึงไม่ชอบโจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นนิติบุคคลตามพระราชบัญญัติองค์การโทรศัพท์แห่งประเทศไทย พ.ศ. 2497 จำเลยเคยเป็นลูกจ้างโจทก์ จำเลยได้รับเงินค่าเช่าใช้บริการโทรศัพท์จากผู้ใช้บริการโทรศัพท์แล้วไม่นำส่งเป็นรายได้ของโจทก์ตามระเบียบและได้ทำลายหลักฐานต้นขั้วใบแจ้งหนี้หรือใบเสร็จรับเงินด้วยซึ่งถือว่าทุจริตต่อหน้าที่ขณะกระทำความผิดจำเลยเป็นเจ้าพนักงานของรัฐมีเจตนาโดยปฏิบัติหรือละเว้นการปฏิบัติหน้าที่โดยมิชอบ โจทก์มีคำสั่งแต่งตั้งคณะกรรมการสอบสวนทางวินัย ผลการสอบสวนยุติว่าจำเลยกระทำความผิดทางวินัย โจทก์จึงลงโทษจำเลยโดยไล่ออก และให้ชดใช้เงินจำนวนดังกล่าวคืนโจทก์ ต่อมามีบันทึกอ้างถึงหนี้จำนวน 35,960 บาท อันเป็นหนี้ที่เกิดจากกา